Sunday, 5 August 2007

New case

Last friday I bought a new computer case: a second-hand silver CoolerMaster Stacker STC-T01. Why? because my old case (a white AOpen H700A) was getting rather crowded, especially the space between the power supply and the disks.


Now I have one Stacker, one 4-in-3 Device Module, two 120mm fans, one 80mm fan, and two 350W power supplies with the green wire and ground linked so they both switch on at the same time.

Yesterday, I transferred the contents from one case to the other. I kept my trusty Hiper 580W power supply, though (I have no need for 700W of power). The stacker has much more space to put stuff in: it's 10cm deeper than the H700 and it has no rear drive bay, so there is no problem of cables protruding into each other.

The inside sure looks better now:


The front also looks neater:


I recently had to buy a new DVD drive because the old one broke down. Luckily, it it came with both a white and a black front cover, so I just had to switch covers for the drive to blend in.
I also had to get rid of my floppy drive, for which there was no adapter; besides, the drive had a white, non-replacable cover, so it wouldn't fit in with the black anyway.

One tremendous advantage of this new case, beside the looks, are the 120mm fans and the noise they don't make. For the first time in a long while, I can hear the crunching of my disks instead of the whining of five 80mm fans.

Sunday, 29 July 2007

First Last.FM evaluation

Simply put, matching is crappy; any kind of matching.
For starters, there is no (fuzzy) matching of artists played: 'Gilbert & Sullivan' and 'Gilbert and Sullivan' are two completely distinct artists, with each having their own info page and scrobble count.
Further, my 'Tast-o-meter' with Litrik evolved from the obvious Very Low (no artists in common), to Low (Hans Zimmer in common), to Medium (Hans Zimmer, Bear McCreary and some other film music composers), to Very Low (no artists in common). And that while both Litrik's and my top 3 of the week contain Hans Zimmer.
Also, after more than 300 songs played, Last.FM has finally dignified itself with providing me with neighbours; the first of which having the compatibility rating 'Very Low' (Gregorian in common), the second having the same rating with an otherwise unspecified 'few artists' in common, and all the rest having no artists in common. Litrik, previously with Medium compatibility, is not in the list.


I'll continue to scrobble songs, hoping the law of large numbers will ensure more reliable results. Given the amount of music in my collection, this will take some time though.

Thursday, 26 July 2007

Last.FM

Earlier this week two collegues of mine created an account on Last.FM and one of them started scrobbling right away. Today, I followed suit. After installing a plugin in Winamp, title, artist and album of every song I play are sent to Last.FM for analysis. Not only that, but some information about the author is pulled, so you get a brief biography, a number of tags and similar artists for you to go in search of new music. Also sent back to you, the consumer of this free service, is a link to buy the CD on Amazon.

I wanted to test the extensiveness of their database and, much to my surprise, it covers more than I'd have thought. But of course I wouldn't be me if I couldn't find some obscure artists that would certainly not be in their database.
I was surprised to find out that they do know about the Puppini Sisters (a contemporary Andrews Sisters clone, which, incidently they also knew of). However, they didn't know anything about Boogie Phil and the Woogie Band (0 plays scrobbled) and they mistook Mine (an obscure Belgian folk group) with Mine (an even more obscure Swedish group without even a home page).
Last.FM also didn't know about 'Royal Trumpeters' by 'Verbeeck Band Organ', but I can't blame them for that; and Arnold Loxham's Wurlitzer March falls into the same category.
I was surprised to learn they do know Northwest Sinfonia and that it has, amongst others, tags such as Cavedog (RIP) and Total Annihilation.

Saturday, 16 June 2007

Rolmite op YouTube

Een paar momenten van de match van gisteren, opgenomen met mijn fototoestel.

De Franse ploeg in de tweede set.


De Belgische ploeg tijdens de tie-break.

Rock & Roltennis

Ik ben eens naar Rolmite geweest: een demonstratie rolstoeltennis in de perstent van Rock Werchter in Rotselaar. Dit jaar was het België - Frankrijk, dubbelspel in twee sets met super tie-break tot 11 punten.

De Franse ploeg Lahcen Majdi en Laurent Fischer:

De Belgische ploeg Joachim Gerard en Gert Vos:

De precieze uitslagen herinner ik met niet precies meer, maar die zullen eerstdaags wel op de Rolmite website terecht komen. De eerste set was voor de Belgen, de tweede voor de Fransen en uiteindelijk zijn die fransozen goed afgedroogd in de tie-break.


Na de demonstratie werd er een rondleiding van de festivalwei georganiseerd. Het groot podium lag nog verdeeld over 12 opleggers, dat wordt pas maandag opgebouwd. Het tentje met het kleine podium was al wel opgesteld:
Blijkbaar is die constructie een custom jobke dat maar één keer per jaar wordt gebruikt omdat geen enkele organisatie het geld heeft om dat geval te huren en op te stellen (er zijn 4 grote kranen voor nodig).
Naast de tent was er ook de ingang te zien, de eet- en dranktentjes (de bierverdeling gebeurt met ondergrondse leidingen, bevoorraad door een tank van een paar duizend liter), de drie WC parken (met elk ongeveer 450 toiletten), het rolstoelpodium (mindervaliden kunnen van daar alles op het groot podium volgen), en de containers waar politie, administratie en artiesten zitten.


Tot slot was er ook nog een optreden van de lokale Irish Folk groep Mine, die en-passant de 60ste verjaardag van Roger (mondharmonica, tweede van links) vierde.

Kijk, kijk, iemand die me van ergens bekend voorkwam.

Saturday, 26 May 2007

Ik kan motorrijden

... min of meer toch. Vandaag ben ik naar een screening geweest: een door MAG georganiseerde, door STAM uitgevoerde en door de Vlaamse overheid gesponsorde test met als doel het controleren in welke mate motorrijders hun motor kunnen beheersen. Het is een ideale gelegenheid om te weten te komen wat je sterke en zwakke punten zijn en of je misschien niet beter enkele rijlessen zou nemen.

De dag begon in 't Hofke van Geel waar iedereen zich tussen 0830 en 0900 moest aanmelden. Bij deze aanmelding hoorde het invullen van een enquête waarin je jezelf evalueerde. In totaal hadden er zich 11 mensen ingeschreven en zijn er 7 komen opdagen.

Rond 0910 reden we dan in groep naar het oefenterrein, een ruime parking van 'den Bel' (Alcatel, maar nu zit er een ander bedrijf). Hier stonden al kegels klaar voor de verschillende oefeningen.
De eerste test was een klassieke slalom: 4 kegels op een rij, links vertrekken, rond de laatste terugkeren en over een houten balk rijden.
De volgende test was een slalom 'uit verband': de kegels stonden niet op een rij maar verder van elkaar zodat de bochten veel scherper waren.
Voor de derde test waren er twee vierkanten opgesteld die elkaar met een hoek raakten. De bedoeling was om in het eerste een bocht van 180° naar rechts te nemen en in het tweede vierkant een bocht van 180° naar links.
De volgende test startte met de klassieke examenoefening: 10m rijden en daar minimum 12 seconden over doen. Dit werd gevolgd door een slalom met 'smalle doorgangen.' In principe worden daar vaten van 1.5m hoog voor gebruikt, maar nu moesten we het met kegels doen, wat het iets gemakkelijker maakte. Op het einde van deze slalom moesten we keren rond een kegel, de slalom terug nemen en eindigen door nog eens over een houten balk te rijden, maar dit keer een stop-and-go inlassen. Dit hield in dat je bij het afrijden van de balk even stilstaat (voorwiel eraf en achterwiel er nog op), zonder evenwel de voeten op de grond te zetten. Een 'surplaceke' dus, maar dan met de motor; veel moeilijker dan met de fiets.
Na deze eerste vier tests reden we terug naar het Hofke voor het middageten (broodjes) en daarna weer terug naar het oefenterrein voor de laatste test.
De laatste test was de remproef: aan 40km/h in tweede versnelling correct een noodstop uitvoeren.

Alle oefeningen werden eerst voorgedaan door Stijn, de instructeur van STAM, waarna we ze zelf moesten uitvoeren. Op deze eeerste uitvoering werden punten gegeven en volgde een bespreking van de fouten. Omdat we met zo weinig waren (het maximum voor één instructeur is 15 man bij deze tests), kregen we nog een oefenrun waarbij we individuele feedback kregen. Daarna volgende nog een testrun waarop weer punten werden gegeven.

Motorrijden bestaat uit drie dingen: kijktechniek, tractiecontrole, en zithouding. Alle oefeningen werden op deze drie eigenschappen gequoteerd. Iedereen startte met 7 punten en er werden er afgetrokken als tegen deze technieken werd gezondigd.
Kijktechniek is gebaseerd op de stelling 'je rijdt waarheen je kijkt;' kijk je naar het gevaar, dan rij je er ook op. Kijktechniek had ik geleerd bij de rijschool en heb ik ook steeds toegepast op de weg, dus daar had ik niet zo veel problemen mee.
Tractiecontrole was nieuw voor mij: een motor is enkel stabiel als de motor je achterwiel aandrijft; bij ontkoppeld rijden heb je minder controle op rechte stukken en geen controle tijdens bochten. Je moet dus zorgen dat er altijd aandrijving is. Daarnaast moet je je stabiliteit ook steeds kunnen corrigeren: als je dreigt om te vallen, is de eerste reactie het uitsteken van een been om een voet op de grond te zetten. Dit werkt bij lage snelheden, maar bij 50 km/h moet je dat al niet meer proberen. De correcte remedie tegen omvallen is gas geven. Echter, gas geven als je in eerste versnelling in rallenti aan het rijden bent geeft een enorme schok die je nog meer destabiliseert.
De correcte manier om traag te rijden is bijgevolg: de motor op 2000 rpm houden (rallenti is 1000 rpm) door gas te geven, snelheid onder controle houden door de koppeling te laten slippen (niet bepaald gezond met de droge koppeling van een auto of sommige motoren, maar minder erg met een natte koppeling) en te remmen met de achterrem. Wanneer je op deze manier traag rijdt, kan je onmiddellijk zonder schokken versnellen door de koppeling te lossen en gas te geven en onmiddellijk vertragen door de koppeling in te knijpen of te remmen.
Toen Stijn de oefeningen voorreed brandde zijn remlicht voortdurend.
Tot slot de zithouding: de bal van de voet moet op de voetsteunen, armen niet gestrekt, polsen recht houden. Ook dingen die ik al vanuit de rijschool meehad en toepaste.

Na de remtest reden we terug naar het Hofke en moesten we opnieuw een enquête invullen, exact dezelfde als in het begin van de dag, maar deze keer beïnvloed door onze inzichten verworven tijdens de tests. Ook volgde er een individuele bespreking van onze aandachtspunten.

De resultaten van mijn tests en mijn aandachtspunten zal ik wel eens in een volgende post opsommen.

Tuesday, 1 May 2007

Gefietst

Mijn laatste niet-gemotoriseerde fietstocht was een eeuwigheid geleden: zondag 18 september 2005, de dag voor ik ging werken: 90.86km @ 24.7km/h, max 41.4km/h. Sindsdien had ik me regelmatig voorgenomen om nog eens terug te gaan fietsen, maar daar kwam niets van terecht. Op een vijftal ritten naar een of andere winkel na, maar dat telt niet mee.

Vandaag, meer dan anderhalf jaar later, heb ik de draad terug opgenomen. Het ging iets minder goed dan de vorige keer: 21.81km @ 23.0km/h, max 37.6km/h. De kracht was er nog wel (getuige de maximumsnelheid en het feit dat mijn fiets een kilo of twintig weegt), maar het uithoudingsvermogen is weg.
Het duurde ook lang voor mijn ademhaling en hartslag normaliseerde: pas na 15km, het begin van het einde van de rit. Dat laatste stuk was wel ideaal: trage diepe regelmatige ademhaling, een hartslag rond de 124bpm, wind mee, goed wegdek (dijk van het Netekanaal) en een constante snelheid van 29km/h.

Eenmaal terug thuis voelde ik wel aan m'n benen dat ik de tocht zeker niet langer had moeten maken. Vooral de trap afgaan was weer koddig, ik moest er zelfs bij gaan zitten.