Bertje

84000 liedjes

2010-02-17T21:43:00.003+01:00

Ik gebruik ook last.fm en ik heb sinds juli 2007 al meer dan 84000 liedjes gespeeld op mijn PC waarbij de titel en uitvoerder (automatisch) doorgestuurd worden naar last.fm.

Da's een dubbele heleboel.

Als je last.fm zoveel data geeft dan krijg je een heleboel suggesties en grafiekjes terug die je blijkbaar moeilijk in een iets oudere browser te zien krijgt (zelfs als Flash geïnstalleerd is). Respectievelijk mooi en minder mooi.

Uiteraard zijn die cijfers voor interpretatie vatbaar:

Ik speel vooral klassieke muziek waarbij een enkel klassiek stuk meestal uit verschillende bewegingen bestaat. Het onderscheid wordt gemaakt door een tempo-aanduiding, bv 'allegro' or 'adagio'. Veel klassieke stukken hebben echter meer dan een 'allegro', deze worden bijgevolg dubbel geteld. Een alternatief zou zijn om de bewegingen te nummeren, maar ik heb geen zin om ettelijke honderden liedjes te retaggen.
Uit de lijst met 'Top Artists' blijkt eerder de grootte van mijn CD collectie en het tijdstip van rippen, dan een absolute voorkeur voor een zekere componist. Na even rekenen: Door mijn collectie Haydn (150 CDs) en Bach (155 CDs) (op hetzelfde moment gekocht, maar van Bach heb ik nog maar een derde geript) ben ik ongeveer 9x gegaan; Mozart (40 CDs) en Vivaldi (40 CDs) elk ongeveer 20x; Verdi (25 CDs) en Beethoven (40 CDs) respectievelijk 13x en 15x. Andere componisten komen uit verzamel-CDs of kleinere CD boxen.
Uit de 'Top Tracks' van de laatste 7 dagen kan je steeds zien of ik een tijdelijke bevlieging heb gehad met een voorkeur voor specifieke werken, dan wel achtergrondmuziekgewijs door mijn playlist ben gelopen.

Kalender afvalophalingen Nijlen 2010

2009-12-27T11:38:00.004+01:00

Ik heb mij ook eens bezig gehouden met het ingeven van de Nijlense afvalophalingskalender in Google Calendar: raadplegen, toevoegen

Bikers are voters

2009-02-07T00:15:00.002+01:00

Vanavond ben ik naar een MAG info-avond gegaan over de plannen van de politiek in verband met de toekomst van het motorrijden, en lichtjes geschokt terug thuisgekomen. Als het van sommige beleidsmakers afhangt moet motorrijden blijkbaar zo snel mogelijk illegaal gemaakt worden. En in afwachting tot het zover is gekomen, moeten we bij voorkeur als melkkoe dienstdoen en ons het geld uit onze zakken laten kloppen.

Je kan het zo gek niet bedenken of iemand heeft het voorstel al wel eens op tafel gelegd:

Fluo vestjes verplichten, ter bevordering van de zichtbaarheid
Daytime Running Lights voor auto's, om de zichtbaarheid van motorrijders te verminderen (erm, wacht eens even ...)
Beschermende kledij verplichten
Technische keuring invoeren (en wij onnozele Belgen willen weer heiliger zijn dan de paus en dus moet die keuring strenger dan de Duitse TÜV)
Invoeren van technologische snufjes (ITS) zodat we toch maar niet te snel zouden rijden (en bijgevolg in elke bocht onderuit gaan en een hoop voetgangers neermaaien omdat onze gashendel automatisch wordt dichtgedraaid)
Opleiding in zoveel stappen en met zoveel minimumleeftijden dat mensen gewoon niet meer beginnen aan motorrijden (in Australië is er sprake van minimum 4 jaar een autorijbewijs hebben en minimum 28 jaar zijn vooraleer met een lichte motor mag gereden worden)
...

Toch niet al die maatregelen zijn slecht? Inderdaad, maar het grote gevaar bestaat dat ze op zijn Belgisch worden ingevoerd: zonder na te denken over de details.

Het zijn ook niet enkel de pestregels die specifiek voor motorrijders worden uitgedacht. Vlaanderen's hebzucht naar meer bevoegdheden (en dat in een Europa dat hoe langer hoe meer verenigd en eenvormig wil zijn) zou er voor kunnen zorgen dat wanneer (een deel van) de verkeerswetgeving wordt overgeheveld naar de gewesten, elke Belg die zich ook al eens buiten zijn eigen gewest wil wagen, drie verschillende verkeersreglementen moet kennen. Om nog maar te zwijgen van al die buitenlanders die plots om door één land te rijden, drie sets van regels moeten kennen.

Gelukkig bestaan er nog organistaies zoals MAG en FEMA om onze vrienden politiekers af en toe terug met beide voeten op de grond te zetten. En dat terwijl hun werkingsmiddelen jaar na jaar afnemen; immers, er zijn hoe langer hoe meer motorrijders (een 300000-tal nu) en ze denken allemaal dat er genoeg anderen zijn om actie te ondernemen zodat zij zelf in hun luie zetel kunnen blijven zitten.

Om een idee te krijgen hoe de politiek zich bij de volgende (gewestelijke en Europese) verkiezingen in juni wil voordoen naar motorrijders toe, vindt er een debat plaats op 14 maart in het Antwerp Docks hotel (Noorderlaan 100, Antwerpen). Iedereen is welkom, maar kan de organisatie best op de hoogte brengen van zijn komst, zodat er voldoende plaats en drank aanwezig is.

Devoxx

2008-12-12T13:05:00.003+01:00

On wednesday, I went to Devoxx (formerly JavaPolis).

First, breakfast as usual; then the keynotes session about JavaFX and the on-site RFID experiment.
It was the first time I heard about JavaFX. It seems to be the next Flash and it looks cool. I especially liked the fact that it runs in a JVM process separate to that of the browser so that one doesn't slow down or blocks the other. This also makes it possible to drag JFX applications out of the browser and run them standalone.
The RFID presentation was done by an ill-prepared IBM suit who, having seen the venue, seemed to have managed to remove his tie and loosen his top shirt button only barely in time. At the venue, three (sponsor) companies worked together to provide RFID-containing badges, equip all rooms with scanning portals and supply hardware and software for tracking badges and creating statistics about the attendance of various talks.
Instead of telling about anything Java-related on this Java venue, they went on about hardware, antennas, limitations of RFID, etc. Also, instead of doing one comprehensive talk, the three companies each did their own presentation and together they went 15 minutes over their alotted time.
What I missed in this keynote: the Java aspect and a real-time view of people moving about at the venue (especially those leaving the RFID talk; there were plenty).

Next, I went to the Hippo talk. Hippo is a JSR-170 compatible ECM and CMS, using Apache Jackrabbit somewhere inside. From the presentation it looked nice and user-friendly, but when I asked whether Hippo could be deployed on top of an existing Jackrabbit repository, they couldn't give me a satisfying answer. I guess I'll have to check out that for myself.

Lunch was a disaster: after queueing for ten minutes, they were out of bacon sandwiches (I don't eat cheese and I don't like fish on a sandwich), so I moved to another queue. After standing in line for another ten minutes I finally had my sandwich, but they were out of soup. And by that time they were out of soup everywere.
The organisation was very proud to announce the venue was sold out for the second time in a row: 3200 people attending. Is it that hard to multiply, say 250ml of soup by 3200 people and end up with enough for everyone?

After lunch, I went to the High Performance Java talk, which proved not to be a good start of the afternoon. The (overacting fake-jovial) presenter (Iran Hutchinson) started with a five-minute joke about his first name before going on about OSGi and how it should be used and what some of its pitfalls are (managing multiple threads in a single bundle, apparently). He also briefly mentioned Caché, some kind of high performance database that is accessed like a multi-dimensional array. This should have been the core of his talk, but I went away with the knowledge that the Knopflerfish OSGi implementation offers a GUI (something that I would have liked to have seen in the OSGi-specific talk I attended last year).

Next up, Scala. Having a functional programming and language design background, I was a bit interested in how functional programming could be implemented in Java. Simple: by breaking source compatibility: Scala is a standalone language that is compiled to Java bytecode.
They didn't go into implementation details, they just showed some basic constructs and how they are translated to Java.
Since Scala converts infix operators to method calls from left to right, operator precendence looked a bit fishy. Unfortunately, they only showed simple operators that didn't require precedence and there wasn't time for questions.

One of the few things I understood from the next talk was that Scala has a bit of a problem with mathematical expressions; well, isn't that a coincidence?
The core subject of this next talk was about cross-language development: using different languages in a single project: Java, Ruby, Groovy, Scala, ... The two guys presenting were very enthousiastic, but the whole sounded like the dialogue was provided by a Russian-to-English translator tool and I'm afraid my brain just shut down in horror at some point. All I know is that if I ever need multiple languages in a single project, I have to take a look at IntelliJ IDEA.
My brain did wake up on the intruductions of new terms such as 'camel humps names' (CamelCase identifiers) and the Elvis operator: '?:' ('when your head is turned ninety degree').

The last talk of the day was interesting again: "RESTful design - Patterns and Anti-Patterns."
REST is an architectural style (Roy Fielding's orignal definition) or "the web used correctly." "XML without SOAP" is one of the worst and most innacurate popular definitions of REST.
There are five requirements for REST:

Every 'thing' gets an ID (eg a URI).
Link together as much 'things' as possible.
Use standard methods (eg GET, PUT, POST, DELETE).
Allow for multiple representations of the same 'thing' (eg human-readable HTML, machine-readable XML, or both together in the form of XHTML). The representation could eg be chosen by an Accept header in an HTTP call.
Communicate statelessly

Some anti-patterns:

Tunneling through GET by using the same base URI with different methods specified in a query part.
Tunneling through POST ('the SOAP way') by using the same base URI with different methods specified in an XML body.
Ignoring caching; the server should use cache control headers and ETags.
Ignoring response codes.
Misusing cookies: using them to identify state is wrong.
Forgetting hypermedia by not connecting resources and representations together.
Ignoring mime types; use the correct mime type for every resource; use the vendor namespace if necessary (application/vnd.XXXX).
Breaking self-descriptiveness (when the manual of how to use your service becomes bigger than the service itself).

Some REST patterns:

Use collection resources where you provide links to individual resources (eg a GET on '/products' produces '/products/apple' and '/products/pear').
Page your collections when the list of links become too long (eg with a query in the URI).
Don't worry about URI design or hierarchy, opaque URIs are fine; linking stuff together is more important than the way links look like.
Create resources by POSTing to a collection.
Polling to generate notifications for changes is not bad as long as caches are used properly.
Externalize server cache by putting the cache operation in a proxy that handles the cache and ETag headers.

He did go a bit fast from time to time, but this presentation was a good introduction to REST and a starting point to get to know more about it.

Dinner was even more disastrous than lunch: they ran out of french fries when only about two thirds of the attendees got their tiny helping. Hearing it would take at least half an hour for a new supply to arrive, I went home hungry.

Drie maanden Diftar

2008-11-26T22:21:00.004+01:00

Op 1 juli 2008 is in Nijlen het Diftar-systeem van start gegaan. De theorie is dat de vervuiler betaalt door voor de afhaling van restafval en GFT per kg te laten betalen. Na drie maanden kreeg elk adres een overzicht van de hoeveelheid geproduceerde afval.
Bij de start van het systeem moest iedereen een provisie betalen van 60 euro. Hiervan zou de kost van de afvalophaling afgetrokken worden. Bij een te lage provisie moet worden bijgestort.

Mijn overzicht ziet er zo uit:
Saldo op 1 juli: 0.00
Betaling van 1/8/2008: 60.00 (De laatst mogelijke betalingsdatum, uiteraard).
Vaste kost van juli tem oktober: -12.00
Saldo: 48.00

Zelfs als je geen afval produceert betaal je nog altijd 3 euro per maand aan vaste kosten! Met een provisie van 60 euro en mijn afvalproductie ziet het er naar uit dat ik ongeveer één keer per jaar een container zal moeten voorzetten en elke 1 à 1.5 jaar 60 euro zal moeten bijbetalen.

Bij het persoonlijk afvaloverzicht zat ook een brochure met veelbelovende resultaten: de gemiddelde restafvalproductie tijdens juli, augustus en september is gedaald van 20kg per inwoner in 2007 naar 12kg per inwoner in 2008.
Zou dit er iets mee te maken hebben?

Misschien moeten we eens met Scriptura langs IOK gaan, dan kan ik onrechtstreeks mijn voor niets betaalde vaste kost terugkrijgen en gaan hun afvaloverzichtjes er misschien wat beter uitzien.

Vals plafond

2008-11-22T23:25:00.003+01:00

Vandaag een vals plafond gestoken in het kader van mijn opleiding houtbewerking (lees goedkoop werkvolk gespeeld). In dit geval ging het om het plaatsen van een houten roostering, met daartegen PVC schrootjes. En dat ging zo in zijn werk:

Kies een hoogte voor het plafond, tel er de dikte van het plafondmateriaal bij, en tel er de dikte van de bevestigingslatten (22mm) bij. Dat wordt de onderkant van de roostering.
Van de onderkant van de roostering, meet een afstand naar beneden, tot op ooghoogte (bv 160cm). Dit is het referentiepunt voor de paslijn.
Loop met een pasdarm de hele ruimte rond en zet in alle hoeken de referentiehoogte over.
Meet van elk referentiepunt 160 cm naar boven en verbind deze punten met een lijn (smetkoord gebruiken).
Langs de lange muren, planken tegen de muur bevestigen; de onderkant van de planken komt gelijk met de smetlijn.
De kortste overspanning vullen met evenwijdige planken, ongeveer 40cm uit elkaar; hiervoor worden korte plankjes van 38cm gebruikt (bij planken van 22mm). De eerste plank zit vast tegen de muur, daartegen wordt haaks een kort plankje genageld (schuin genageld). Tegen dit korte plankje komt weer een lange plank (recht genageld), enz.
Op het einde opnieuw een plank tegen de muur vastzetten en een plankje op maat zagen van de overschot plus ongeveer 0.5cm. Dit plankje wordt met een zware hamer tussen de laatste plank en de plank tegen de muur geslagen om het geheel op te spannen.
Bevestigingslatten (ongeveer 40x22 mm) in de lengterichting tegen de roostering schroeven, ongeveer 40cm uit elkaar. De uiteinden van deze latten mogen niet op een plank uitkomen, maar moeten zweven en met kort latje aaneengezet worden (anders kunnen deze uiteindes niet behoorlijk vastgezet worden op de roosteringplank).
PVC aflijsting (voor de schrootjes) rondom rond tegen de bevestingenslatten nagelen.
De PVC schrootjes in de aflijsting schuiven en vastnagelen (met roestvrije inox nagels).

In ons geval waren er nog wat moeilijkheden met elektriciteitsleidingen en aansluitpunten die wat verlegd moesten worden, de plaatsing van nieuwe verlichting, en een paar moeilijke hoeken veroozaakt door inspringende steunberen. We hebben ons ook beperkt tot slechts één pasplank tegen de lange muur omdat we de roosteringplanken in putrails konden leggen.

Phrase from nearest book meme

2008-11-14T10:18:00.002+01:00

Apparently, some meme is doing the rounds again.

Grab the nearest book.
Open it to page 56.
Find the fifth sentence.
Post the text of the sentence in your journal along with these instructions.
Don’t dig for your favorite book, the cool book, or the intellectual one: pick the CLOSEST.

My result:

"The general secretary smiled to show he knew the Owl was not sleeping."
- The Altman Code, Robert Ludlum

Correction 2

2008-10-26T13:48:00.003+01:00

The second graph was, of course, also wrong, for the same reason as the first.

Now the yellow graph somewhat approaches horizontality, but only due to the fact that Maes is cheaper than Antol used to be and due to the economic crisis pushing petrol prices down.

Correction

2008-10-26T13:28:00.004+01:00

As Nick kindly pointed out, I made an error in the inflation-adjustment in my first graph: I did my calculations in the wrong direction. Below is the corrected graph.

As a result my earlier conclusion was also wrong: current petrol prices are at their lowest value of the past 2.5 years.
This joyous situation will be short-tempered, however, as the federal government has annouced it will re-introduce the cliquet system of fuel taxation. When prices decrease, tax will only be decreased for half the amount of the price decrease. As an example: when an amount of petrol costs 100 euros today, increases with 10 euros and later decreases again with 10, the cliquet system will ensure that you're paying 105 euros instead of 100.

Financial analysis

2008-10-26T10:36:00.004+01:00

After working for three years and one month, driving a bike for two years and six months, and living in my own house for nine months, it's time for a small analysis of my financial situation and general economic trends. I'm not an economist, so please forgive the flagrant mistakes and errors I make in my assumptions and calculations.

First of all, the government calculates and publishes a monthly consumer price index, a measure of inflation with respect to a certain reference year (the most recent one being 2004). The general index includes various products typical households consume, each with a certain weight according to their importance. Next to the general index, there is also a so-called 'health index,' which excludes items such as tobacco, alcohol and ... vehicle fuels. The reasoning behind the latter is that these are already represented in the cost of all other products in the index as they need to be transported, which consumes fuel.
Without starting an argument about any unfairness in the fact that salaries are inflation-adjusted using the health index, let's accept the facts as they are and reverse the line of thought: since all products require fuels in their harvesting, manufacturing and transport, let's take fuel cost as the base for cost of living. It's also the only product of which I have more-or-less accurate data.

In this graph, the blue line represents the absolute petrol price I have paid, starting from the day I bought my bike. The first months I usually went to Antol, as they were the cheapest petrol station in Lier at the time. Later on, Dats opened a station that was marginally cheaper, and by May 2007 I went to Maes (which had taken over Antol and dropped prices to be the cheapest in each station's region).
The period of missing data was when I crashed my bike and had to wait a few months until it was repaired. The serious dip you see is an outlier related to me siphoning petrol from my mother's car after she accidentally filled up completely some days before buying a new car.

As you can see, at my last petrol purchase I paid the third lowest price ever (in the past 2.5 years). The third lowest absolute price, that is. The magenta line depicts the inflation-adjusted petrol price, using the general consumer index (which includes petrol). You can see we're still a long way off from paying a low value for our petrol.

Speaking of petrol value, let's see what the value of my income is with which I have to pay these exorbitant petrol prices (and, by extension, everything else I have to buy to live).

Again, the blue line is my absolute gross (before taxes) monthly income. It does not take holiday money, bonuses or tax deductions into account. Taxes, even after deductions, are at about 30% on average at my current salary (but I'm in the highest tax scale, so every increase in salary is taxed at 50%).
The graph, like the previous one, starts at the day I bought my bike. At that time the salary at which I started (marked by the red line) had already been inflation-adjusted for 2005. As you can see from the magenta line (inflation adjustment based on the health index), in November 2006 the value of my salary had dropped below the value of my salary at the start of my employment. Another conclusion based on the numbers is that, over the past three years, I have received an increase in salary value of 50 euros (calculated now, in October, by December it will be less). Moreover, those 50 euros are September-2005-euros; in October-2005-euros they would value at 47.

Now, let's compare the value of my salary to the value of petrol. That's where the yellow line comes into play: it's the ratio of (general) inflation-adjusted petrol price to (health) inflation-adjusted income. In an ideal world, this would be a straight horizontal line. In a perfect world, it would be a line that goes down. In the real world, however, it's a line which general direction is slightly upwards. Luckily for me, the inclination of that ratio is slightly less than the inclination of my income.
Luckily again (in the context of petrol prices at least), the economic crisis and pending recession has caused petrol prices to drop back to their level of two years ago during the last few weeks.

The green line, in case you're wondering is what I could be earning if I had dome some jobhopping. Although I have expressly removed absolute values from the last chart, I can say that the difference between red and green is 550 euros.

My conclusions? None specifically, I just threw some facts and calculations into the world, feel free to draw your own conclusions. I'll just repeat the well-known facts that employer loyalty is never rewarded and that petrol prices are just way too high.

Facebook

2008-10-25T13:00:00.002+02:00

A while ago, I suddenly received a friend request from Klaas on Facebook. My first reaction was something along the lines of 'WTF?' Then I clicked on and discovered my Facebook account: apparently I had created one in early August. Probably to check out what all the fuss was about.

After searching around a bit, it seems that most of the people I have connected with on LinkedIn are also present on Facebook. And more: I found a number of school friends that aren't on LinkedIn.
I guess I'll be maintaining two networks in parallel now.

Screening

2008-10-11T17:22:00.002+02:00

I did another MAG screening again today. I'm getting better and better at it: all eights, except for one seven for driving over a plank of timber and two sevens for the break test. The two tries for slow driving were 14 and 18 seconds.

Quotation is as follows: you start out with seven; for every fault one point gets subtracted (but they don't go negative); for doing something extra you get one point extra (which can be lost in case of a fault).
Nine is for doing the exercise better than the instructor and 10 is reserved for some guy named God.
For slow driving you have to drive 10m and taking at least 12 seconds to do it, without placing a foot on the ground or driving outside a set boundary.

Some photos I took today. I miss my 10x optical zoom; 6x doesn't even come close.

I rest my case

2008-10-05T11:38:00.005+02:00

After a few mails back and forth between me and the Canon repair centre it's all clear now.
They told me it was an "exceptional service" of them to replace my four-year-old, out-of warranty camera with a brand new one. Apparently they usually send irrepairable cameras back unrepaired without replacement.
This BS means one of two things: either they are lying to me and they always send a new camera if and older one is deemed irrepairable or would cost too much to repair, in which case they could easily have informed me about this policy before I sent them my camera in the first place. Or they damaged my camera beyond repair themselves and now silently try to make up for it.

Another hint that the latter suspicion may be true is that the official communiqué by Canon for Belgium in which they state that cameras showing the problem I had would be repaired free of charge is dated 22 July 2008. If they were still able to repaire CCDs then, it must mean that spare parts are still available and that they allocated a budget for repairs.

All of this is moot, however, as the repair people stated that my camera had already been sent to Canon for environmentally-friendly destruction and there was no possibility to get it back.

Accepting my defeat, I went to take a look at the CHDK library to check if it was available for my camera (Canon PowerShot G9 firmware version 1.00G). Unfortunately, it wasn't, but searching a bit further, it became apparent that there was some active development going on. Yesterday, I ended up installing the first nearly completely working version of CHDK on my camera (which was out since the day before).
I also installed a script for time-lapse photography, so now I have the most important functionality of my old camera back.

Furious

2008-09-29T23:25:00.002+02:00

Yes, that's what I am!
Today I received a package from the Canon repair centre; me happy at first, until I opened it. Inside was a brand new (at least, it looks brand new) Canon PowerShot G9!
The ETB ASS assholes downgraded me without asking, or even notifying me!
- I can't reuse my AA batteries; I'm stuck with some proprietory lithium thing that costs a fortune if you want a second pack and another fortune if you want an external charger (at least it would all cost more than a set of 4 rechareable AA batteries).
- I can't reuse my CF cards; the G9 uses MMC+ crap, which not only requires me buying new memory cards, but also a new cardreader for my PC
- The LCD screen is fixed, not tiltable; so no photographing under odd angles; something I do when photographing plants or technical stuff (PC innards, bike, etc)
- Downgraded from 10x to 6x optical zoom (from 38-380mm to 35-210mm equivalent)
- The S1 supports time lapse photography, I don't know whether the G9 does
- The viewfinder on the S1 was a mini LCD panel, the G9 has an optical, parallax-prone viewfinder that probably doesn't zoom with the lens
- And last but not least, the S1 has a decent grip while the G9 is flat; of course it fits in an inside pocket, but that's not a concern of mine since I keep as little as possible in my pockets as it only causes extra rib damage in case of a fall.

They haven't seen the end of me, that's for certain!

Distorted

2008-09-18T21:21:00.002+02:00

A while back, my digital camera (a Canon PowerShot S1 IS) started to show some quirks. From time to time, the viewfinder display showed some purplish flashes. At first I thought there was something wrong with the display, but afterwards it became clear the the recorded photos were equally affected:

Since I bought the camera second-hand a few years back, the warranty period was long over. Besides, the problem only happened occasionally, so I was just hoping it wouldn't crop up too frequently.
Until a friend (the guy in the photo, incidentally) told me it was a known problem that affected some Canon devices equipped with a certain CCD made by Sony. The adhesive used for bonding the glass cover plate on the CCD causes corrosion of some parts of the CCD internals with the result illustrated above. The whole process is accelerated in warm and/or humid environments (it was indeed a very warm day the day that photo was taken).
Apparently, Canon has stated that they would repair affected cameras free of charge (including shipping to a service center). My guess is that they in return will claim their money back from Sony.

Anyway, equipped with this information, I finally reserved a day for a telephone fight with customer services. I first called Canon's Universal International Free Number: +800 22666 767. Either the number is out of commission, or it's not available through my Telenet Mobile subscription. Then I called the number of their Belgian helpdesk: 02 6200 197. After the obligatory language chooser and waiting until the phone support guy got out of his settee, this went very quick (4 min 12 sec): they don't do repairs in Belgium. But they did give me the number for the repair center in the Netherlands (+31 165 850 500).
Then I called the repair center, a phone call that also went very quick (3 min 28 sec). They said I had to start up the repair process through their website (they spelled it, as the name is somewhat unfortunate). I would have to send or bring in the device after which they would give me a quote for the cost and ask whether I would want to have it repaired. To my reply that this was an issue where both repair and shipping was supposed to be free of charge, regardless of warranty status they immediately responded "it's about a faulty CCD then?"
Honestly, I was impressed. I had thought it would be a lot more difficult to get something done for free.

Anyway, I registered on their site, requested pickup and sat back and waited. Next day UPS hostaged me the entire morning until about 1300 (I had to stay home until they picked up the package with my camera).
According to UPS tracking, my package arrived (was signed for) the next day. According to the repair center's status tracking, they received it a week later and sent it immediately to a 'repair location' where they started the repair and ordered parts.

That's the story so far. I've spent €2.76 on phone calls and half a day waiting for UPS. Hopefully, Canon keeps their promise and I won't have any further expenses.

To be continued...

De vakantie is voorbij...

2008-09-01T23:15:00.003+02:00

...weeral.

Op de planning voor dit jaar staan: één verplichte houtverbinding (eigenlijk drie, maar onze leerkracht dit jaar houdt niet zo van regeltjes), iets kast-achtigs (waarschijnlijk ook weer iets verplichts waar een draai aan gegeven wordt), een dag op verplaatsing werken (waarschijnlijk een roostering voor een plafond of plat dak), misschien nog een uitstapje of twee en de rest van de tijd is voor werk naar eigen keuze (eigenlijk theorielessen, maar dat is ook weer een regeltje).

Zonsondergang

2008-08-12T22:54:00.003+02:00

Wolken in het oosten, bijna open hemel in het westen, en dat in combinatie met zonsondergang geeft enkele minuutjes lang onderstaand beeld. De kwaliteit is niet schitterend; waarschijnlijk veel te veel transformaties toegepast om alle foto's min of meer naadloos aaneen te rijgen.

Zweefvliegerij

2008-06-08T21:56:00.002+02:00

Ik ben daarstraks eens een kijkje gaan nemen op het militair vliegveld in Brasschaat waar een collega gaat zweefvliegen. Wel knap om eens te zien, maar meegevlogen heb ik niet; enerzijds omdat in een kleine cabine kruipen nogal onhandig is met een kilo of tien aan leer en anderzijds omdat ik vergeten was mijn portefeuille uit mijn andere jas te nemen.

Zweefvliegtuigen maken toch meer lawaai dan ik had gedacht. Het opstijgen is vrij luidruchtig, vermoedelijk omdat de steile hellingshoek nogal wat turbulentie veroorzaakt. Maar ook bij het landen hoor je ze duidelijk langszoeven.
Hieronder een kort filmpje van een opstijgend vliegtuig. Ik heb het geluid weggelaten omdat de microfoon van mijn fototoestel naar achter gericht is, er was dus enkel achtergrondlawaai te horen, niet het gesuis van een opstijgend zweefvliegtuig.

First harvest

2008-06-01T17:49:00.003+02:00

I finally tasted my strawberries. The first ones were eaten by birds, but after I placed a net to keep them away, the rest are getting a chance to ripen properly.
Today I cut the two ripest and had a taste: they were perfect. Firm flesh and slightly sweet; infinitely better than the tasteless hydroculture you get sometimes.

It also looks like I will be overwhelmed by strawberries next year, considering the production and growth rate of runners. I cut off most of them, though, to allow them to put more energy in producing fruit.
If the new plants on the existing runners are showing any inclination to bear fruit this year, I will have to get a larger net as well.

New chain

2008-05-25T22:15:00.003+02:00

After 34000km of loyal and 3500km of erratic service, my bike's chain has finally been replaced. And not a moment too soon either. At the end, it was clearly well past it's best-before date: it was tightened at the maximum and still it rattled and even hit the center stand.

Not only was it too slack, a few thousand kilometeres ago I noticed some of the chain links were stuck at the angle they're in when running along a sprocket. This has the nasty effect of constantly tightening and slackening the chain. So my chain was effectively pulled at many times per second when driving, which of course increases the rate of wear even further.

A chain is always replaced together with both sprockets. You can see why from the picures below: the teeth on the old front sprocket are eaten away almost by half.

On the rear sprocket, the difference is less pronounced, but it's still noticeable. That's because the rear sprocket is larger and does less revolutions than the front one.

Interesting note: according to my garage, some people only get about 15000km out of their chain, which underlines the importance of a good driving style. A chain and sprocket set is quite expensive.

Jaarebees

2008-05-18T14:00:00.005+02:00

Gisteren heb ik eindelijk nog eens in mijn tuintje gewerkt. Het was dringend nodig: met al die regen was het onkruid goed opgeschoten.
Ik heb ook de pompoen- en courgetteplantjes die ik eerder gezaaid had uitgeplant.

Pompoenen en courgettes centraal op de foto, mijn compleet gummi geworden, doorgeschoten aardappelen van deze winter staan links, met erboven mijn aarbeien.
Aardbeien die bovendien goed vertrokken zijn. De eerste is al bijna rijp:

Haspengouw

2008-05-12T01:24:00.004+02:00

Today, I went for a bike trip in Haspengouw with some friends. Lots of small country roads and picturesque villages, most with their own mansion. Remarkably, a lot of the roads in the middle of the fields run quite straight; while others have hairpin bends, like one near Kanne.

A scenic view from some vantage point in Berg, near Tongeren:

Lying around and photographing my photographer:

Picasa

2008-05-12T00:28:00.003+02:00

I just installed Picasa. I've only used it for one minute and already I don't like it. Why? Because the first time you start it up, it asks to scan either your entire computer or 'just' your My Documents, My Pictures and Desktop folders. No other option. And the dialog is not cancelable.
I probably have a few thousand photos on my computer, having them all scanned takes too much time; at least when the only thing you want is to quickly share one tiny little album.

So I choose the My Documents/Images/Desktop option; there shouldn't be too many photos in there I guessed. Wrong! (of course)
So then the thing starts scanning and goes on scanning and keeps scanning and here's me trying to find a way to get it to stop. Not a chance.
According to the instructions on the download page, you can choose which folders Picasa should manage from the Tools > Folder Manager menu. Well ... possibly, but certainly not while it's still busy with the initial scan.
Why the hell include an option for me to select the single folder I'm interested in (for now) to share, but first having to sit through a huge initial scan which I will have to undo entirely the first time the Folder Manager option becomes available?

Seedling growth

2008-05-09T17:33:00.002+02:00

A while ago, I planted some pumpkin and courgette seeds. At first they didn't germinate very well, but when I put them in my workhouse (a non-insulated place that gets over 30°C when the sun is shining), they shot up like rockets.
The movie below is a time-lapse recording of the progress over a 24 hour period (2008-05-08 1700 to 1700 today). Note the explosive growth when the seedlings are in full sun (and the picture is over-illuminated).

Exhausting paintjob

2008-05-01T13:19:00.004+02:00

Yesterday, I have occupied myself with the respraying of my exhaust manifolds with heat-resistant paint. As you can see: it was urgent.

I had already resprayed them partly last autumn, but I only had time for one coat and even then only on the parts I could reach. This time I decided to take the whole thing off, sand it down properly and give it a thick coating of paint.
Actually, taking off the pipes was surprisingly easy: I only had to loosen up the radiator (two screws), unscrew the four bolts with which the pipework is connected to the engine block, and unscrew the two support points (one at the end of the manifold, one on the silencer).

Sanding took a few hours, but the end result was gleaming steel, ready for a few coats of paint. After one 400ml can, I decided it was enough. According to the instructions, you must heat up the paint for it to be baked solid. Normally, one would do this by starting the engine and let things take care of themselves. However, my exhausts wen't connected to the engine anymore.
For that reason I had borrowed a heat gun. Unfortunately, the heat gun didn't warm things up enough, so I had to put the pipes back onto the engine and start it up. During the process, I did make some scratches; they'll have to be resprayed later.

My next bike will have stainless steel exhaust manifolds! It turns purplish blue when used, but at least it doesn't rust.

Postpakket

2008-04-29T17:02:00.002+02:00

Ik heb net heel de namiddag gespendeerd aan de Belgische Post. Pakketjes versturen is helemaal geen probleem; verzendingen naar het buitenland ook niet; iets aangetekend versturen kan altijd; en je verzending verzekeren is altijd het veiligste, dus dat kan de de Post ook. Tot je al die dingen probeert te combineren: durf eens een aangetekend en verzekerd pakketje naar Nederland te versturen en heel het postkantoor staat in rep en roer.

Beginnen bij het begin: opzoeken hoe je het beste een pakketje verstuurt. Voor UPS moet je eerst een klantnummer aanvragen, wat wel even kan aanslepen. Dan toch maar even kijken wat de Post zoal kan aanbieden. Niets, zo blijkt; voor pakketjes wordt je doorverwezen naar Taxipost, maar zij hebben wel veel keus om een pakket van 1kg naar Nederland te sturen: Kilopost Standard (€9 + €9.40 verzekering), Kilopost International (€13 onverzekerd), Taxipost International (€33.50 onverzekerd), Euro-Sprinters (€174.59 zonder BTW).
De keuze was snel gemaakt: het is Kilopost Standard geworden. Dus ik naar het grootste postkantoor uit de streek om er toch maar zeker van te zijn dat ze mij konden verderhelpen.
Het grootste postkantoor uit de streek heeft naast heel veel loketten ook heel lange wachtrijen, maar dat nemen we er maar bij. Na een goed kwartier was het aan mij: ik neem de doos erbij en vraag om ze aangetekend en met aangegeven waarde te versturen naar Nederland.

*stilte*

"Gaat dat eigenlijk wel?"

Waarop ik antwoord dat het volgens hun eigen website toch zeker wel mogelijk is en €18.40 kost. Na een kwartiertje door heel het kantoor rondlopen komt mijn loketbediende dan toch terug met "den boek" van de aangetekende zendingen en de kantoorchef. Die kon er ook niet bij dat ik een pakket aangetekend en verzekerd wilde versturen. En dan nog naar het buitenland ook; ongehoord!
Uiteindelijk, na wat discussieren met mij en andere loketbedienden en wat getokkel op de computer, draaide hij bij en wilde hij wel eens proberen om dat pakketje te versturen.
Hallo? Proberen? Wat valt daar nu in godsnaam aan te proberen? Waar gaan we naartoe als de Post al niet meer weet of en hoe ze paketten kunnen versturen? En dat wil(de) dan bij en hoog en bij laag voorkomen dat privébedrijven op de postmarkt toegelaten worden.
Anyway, om iets verzekerd te versturen moeten alle plaatsen waar een brief of pakket geopend kan worden verzegeld worden met blauwe karteltape. Daar is uiteraard nergens sprake van op de site van de Post. Door het gebrek aan blauwe tape op mijn pakketje kan men het onmogelijk verzekerd versturen, sorry, kous af.

Maar plák die doos dan vol met tape, wat kan mij dat nu schelen. Zo gezegd, zo gedaan; gaat mijn loketbediende nog eens een kwartiertje rondlopen op zoek naar de tape. Uiteindelijk komt ze terug, overlopend van excuses: geen centimeter blauwe tape te vinden, sorry. Het grootste kantoor uit de streek nota bene.

"Zijt ge van Lier zelf?"
"Nee, ik kom van Nijlen."
"Ah, maar dan kunt ge misschien ne keer daar proberen."
"Maar zijt ge zeker dat ze daar blauwe tape hebben?"
"Da weet ik ni hoor, zoveel wordt die niet gebruikt."
"Kunt ge misschien nekeer bellen om het te vragen?"
"OK, hebt ge een minuutje?"

Ik sta daar verdomme al bijna een uur; ja een minuutje kan er ook nog wel bij.
Goed nieuws: in het postkantoor van Nijlen hebben ze blauwe tape.

Aangekomen in Nijlen blijkt dat het kantoor (uiteraard) veel kleiner is, maar wel veel gezelliger en met een aangename sfeer onder de (twee) loketbedienden. En veel minder lang aanschuiven.

"Ik kom voor jullie blauwe tape. Ze hebben er daarjuist voor gebeld vanuit Lier."
"Ingrid! Da's ene voor u; ik weet ni hoe ik da moet doen hoor; veel te ingewikkeld, geef mij uwe klant maar."

Ingrid moest ook even uitzoeken hoe het nu weer in elkaar zat, maar na wat getokkel op de computer, het bijeenzoeken van een hoop etiketten, het doorlezen van de interne documentatie, het opgraven van "den boek" met de aangetekende zendingen (al helemaal vergeeld), het wegen van de zending, en het noteren van de waarde en het adres op het ontvangstbewijs voor de verzekerde zending, ben ik na een twintigtal minuutjes toch gesteld geraakt.

Mijn belastinggeld wordt toch weeral ongeloofelijk goed besteed.

RSS

2008-04-29T01:10:00.002+02:00

Today, I finally started using RSS feeds in Google Reader. Partly because all those blogs and other pages I frequent started to take up too many tabs in Firefox; and partly to get rid of some comments by some people.
Unfortunately, embracing a new technology is all good and well, but only if others provide the means to do so. I can only subscribe to RSS feeds if they are published somewhere. This blog, for instance, does have an RSS feed if I remember correctly, subscribing to it is somewhat more difficult (at least for an RSS noob like me). Where's Wally? or in this case, the feed link?

Pushbike

2008-04-28T01:13:00.002+02:00

Went for an afternoon bike trip with some friends today. At least, that was the plan. So what do I do? Clean my bike, tighten and grease the chain, check tyre pressure, check oil level, fill up with petrol, etc. All prepared I joined the group.
As it turned out, this would be about the first real trip of the year for each of the three others. One was in dire need of petrol before we started off; another needed some more air in his tyres; so the first stop would be the nearest petrol station (Gulf in Zandhoven). Arrived there, it appeared they don't offer pressurised air. Off to the next station then (Total in Zandhoven), where we found air, but where one of us found out that leaving his bike unused for a few months takes its toll on the battery.
First we asked a few fellow visitors of the station whether any of them had jumper cables. Tough luck; apparently nobody carries relics like those around anymore. In the end, one of the guys called his boyfriend to come over with jumper cables. Once they arrived, we attempted a jump start. Unfortunately, the cables were too thin to let through starting current.
Finally we decided to try push-starting it. First our unfortunate friend tried it on his own, which didn't work. Then we gave him a push to get him up to speed until he could engage his transmission. This worked first time! I never imagined you could actually push start a motorcycle, because the engine usually runs at much higher rpm than car engines. But still, it worked and we could finally set off.

Today, I also learned the technique to shift gears without declutching: for an upshift, put light pressure on the gear lever, lessen the throttle a little bit, and you should shift easily into the next gear. A downshift is the same, but immediately after the gear change, you need to open up the throttle enough so as to match the speed of the engine with the speed of the wheels.
Upshifting without declutching happens a lot; apparently race drivers do it (probably to not lose speed while reclutching). Downshifting without declutching seems to be even more debatable than upshifting.
Anyway, I tried both and it works. The operation does need some practice, though. And because I have a two-cylinder bike (which reacts immediately to the slightest change in throttle), gearshifting without declutching causes a bit of a shock. I will practice further (it's good to know how to drive a bike to the garage if your clutch cable snaps) but I won't be using the technique much I think. Using the clutch is much smoother.

Beesterij in de voortuin

2008-04-25T00:45:00.002+02:00

Er zwerven blijkbaar reeën rond in de buurt (ik dacht eerst dat er een paar honden van de buurman ontsnapt waren). Toen ik zonet thuiskwam stond er een koppel op straat vlak voor mijn huis. Ze liepen wel weg toen ik kwam aangereden, maar niet ver genoeg om te ontsnappen aan mijn fototoestel dat ik snel binnen was gaan halen.

5 minuten tijd

2008-03-30T21:04:00.003+02:00

Het is ondertussen weeral veel te lang geleden dat ik nog eens geblogd heb, maar nu heb ik eens vijf minuten tijd (gemaakt).

De meeste mensen rond mij zullen ondertussen al wel weten dat ik op 10 februari verhuisd ben naar Nijlen. Mijn bed en eetkamer waren er al, er moesten enkel nog een paar kasten met inhoud verhuisd worden. En mijn bureau met PC natuurlijk, dewelke als eerste terug gemonteerd en aangesloten werd (je moet je prioriteiten kennen in het leven, weetjewel).

Op 8 maart ben ik eindelijk eens een WODCA-actie tegengekomen (op de rind rond Lier). De blauwe knipperlichten die op hun aanwezigheid duiden zijn ongeloofelijk slecht zichtbaar in het donker: je hebt er weinig of geen dieptezicht op. Toen ik passeerde waren alle agenten blijkbaar druk bezig want er was niemand te bespeuren.
Dan maar een rondje rond Lier gemaakt (om een uur of 2 's nachts, but who cares) en nog eens gepasseerd, in de hoop dat ze mij zouden tegenhouden. Toen ik voor de tweede keer langsreed stond er wel een agent te wachten op de volgende klant, maar ik had pech: hij wuifde me door.

Op 15 maart ben ik begonnen met een deel van mijn tuin om te spitten om een moestuintje aan te leggen. Omdat het vrij zwaar werk is, doe ik niet teveel tegelijk. Door alle weken een beetje te doen krijg je meer gedaan dan in één keer veel en daarna een maand te revalideren.

KlankKleur

2008-01-05T12:54:00.000+01:00

Dit jaar was de twintigste editie van KlankKleur, het jaarlijks concert door de harmonie van Schelle. Voor de gelegenheid waren er heel wat solisten uitgenodigd:

Ivo Hadermann, hoorn

Nico Schoeters, vibrafoon

Gan Van Wouwe, altsax

En dan is er natuurlijk nog het orkest zelf, met daarin iemand die we ergens van kennen, goed verstopt helemaal achteraan.

Net zoals de vorige keren was het weer een goed concert. Volgend jaar meer van dat.

The meaning of life

2007-12-27T18:04:00.000+01:00

On the first day, God created the dog and said: "Sit all day by the door and bark at anyone who walks past. For this, I will give you a life span of twenty years." The dog said: "That's a long time to be barking. How about only ten years and I'll give you back the other ten?" So God agreed.

On the second day, God created the monkey and said: "Entertain people, do tricks, make them laugh and I'll give you a twenty-year life span." The monkey said: "Monkey tricks for twenty years? That's a long time to perform, can I give you back ten like the dog did?" And God agreed.

On the third day, God created the cow and said: "You must go into the field all day, suffer under the sun, have calves and give milk to support the farmer's family. For this, I will give you a life span of sixty years." The cow said: "That's a tough life you want me to live for sixty years. How about twenty and I'll give back the other forty?" And God agreed again.

On the fourth day, God created man and said: "Eat, sleep, play and enjoy your life. For this, I'll give you twenty years." But man said: "Only twenty years? Could you give me my twenty, the cows' forty, the monkeys' ten and the ten the dog gave back making eighty?" "Okay," said God, "You asked for it."

That is why the first twenty years we eat, sleep, play and enjoy ourselves. For the next forty years we slave in the sun to support our family. For the next ten years we do monkey tricks to entertain the grandchildren. And for the last ten years we sit on the front porch and bark at everyone.

Life has now been explained to you.

And my forty years have only just started ...

Nog schilderen

2007-11-28T21:28:00.000+01:00

Na een paar dagen hectisch schilderen is alles toch nog op tijd klaargeraakt om mijn eetkamer te ontvangen.

Salon na de eerste laag:

En na de tweede laag:

De kast, de tafel en de zes stoelen:

Next up: de slaapkamer schilderen.

Eerste werkdagen

2007-11-25T21:04:00.000+01:00

Vrijdag - dag 0

Om 0930 naar de notaris (Goossens & Verwerft in Grobbendonk) om de hypotheekakte te tekenen en een cheque achter te laten ter waarde van ... veel geld ;-)
Daarna de sleutels gaan ophalen bij de verkopers en dan naar mijn huis gereden om de eetkamer/living op te meten. Tegelijkertijd ook eens getest of ik de geiser en de gaskachel aan de praat kreeg, wat na een paar keer proberen uiteindelijk wel lukte.
Vervolgens naar een tweedehandse eetkamer gaan kijken die mijn grootvader ergens was tegengekomen. De vier meter lange eiken wandkast, eiken tafel en zes eiken stoelen met rieten zittingen bleken net in mijn eetkamer te passen, verkocht dus aan yours truly. Het geheel wordt woensdagvoormiddag geleverd, dus is er werk aan de winkel!

Dag 1

Vóór woensdag moet de eetkamer/living geschilderd zijn. Gelukkig hebben de vorige bewoners de muren vrij proper achtergelaten met geschilderd glasvezelbehang. Gewoon overschilderen dus.
's Morgens naar AsterX gereden voor verf (ongeloofelijk hoeveel kleurkes er tegenwoordig zijn, ik heb iets licht beigeïg genomen) en toebehoren (masking tape, verfrol, verfborstel, ...). Daarna naar Nijlen om de kamer voor te bereiden.

Voor:
Klaar om te schilderen:

Dag 2

De randjes geschilderd:
Ingekleurd (zonder buiten de lijntjes te schilderen):

De vorige bewoners hadden het salon in een donkere kleur geschilderd, daar moeten dus twee lagen over. Vandaag de eerste laag in het salon, morgen een laag in heel de living.
Afplakken is een nachtmerrie: vloer, vensterbanken, deuren, ramen, schoorsteenmantel, ... En als je eenmaal begint met schilderen blijken er altijd weer plekjes te zijn die je gemist hebt.
Dan de randjes schilderen, nog zoiets waar je uren mee bezig bent. Het uiteindelijk inkleuren van de grote vlakken met de verfrol vliegt dan weer goed vooruit.

Laat die confituur maar komen

2007-11-07T20:37:00.000+01:00

Ik ben al een tijdje (lees: meer dan een jaar) op zoek naar een woning. Daarbij loop ik ook regelmatig openbare verkopingen af. De voordelen? Het te koop staande goed is publiek te bezichtigen op welbepaalde dagen en uren, er moeten geen afspraken onderhandeld worden met de verkopers. Er zijn geen onzekerheden door concurrent-kopers: je weet wat iedereen biedt en de dag van de toewijzing ligt vast. De prijs kan al eens meevallen, afhankelijk van hoeveel kandidaten er werkelijk geïnteresseerd zijn; bovendien ligt de prijs gemiddeld gezien lager bij een openbare verkoop dan bij een verkoop uit de hand.
Er zijn natuurlijk ook nadelen verbonden aan een openbare verkoop: vanaf het moment van de toewijzing is de koper eigenaar en koopsom en kosten moeten op zeer korte termijn betaald worden (kosten binnen 24 uur, 3 dagen of 5 dagen, naargelang de streek; en koopsom binnen een maand na de toewijzing). Hoewel de koper eigenaar is vanaf de toewijzing, krijgt hij pas het vruchtgebruik nadat koopsom en kosten betaald zijn. Nog een nadeel is dat de registratierechten bij een openbare verkoop hoger zijn dan de registratierechten bij een verkoop uit de hand.

Vandaag is mijn zoektocht beëindigd en start de lijdensweg van 30 jaar boterhammen met confituur: ik heb een huis gekocht in een openbare verkoop.
Het is een huisje in Nijlen, ter grootte van een appartement, maar met nog wat koterij erachter en een ruime tuin (de totale grondoppervlakte is 474m², maar dat is wel inclusief de helft van de straat); plaats genoeg dus om aarbeien, rabarber en andere dingen te kweken om confituur van te maken (toch niet gedacht dat ik die confituur óók nog eens ging kopen zeker).

LastFM cheats big time

2007-10-29T20:12:00.000+01:00

Earlier this week, after a refresh of my LastFM homepage, I saw my scrobble count reduced from 6555 to 62-hundred-and-something. At first I thought is was just a glitch since I had experienced something similar before, around the end of the week when the weekly charts are compiled. In those cases, the scrobble count got fixed after a few hours. However, this time the count never got fixed.

After some time, I got my scrobble count up to 6543 again. That was last night. Since then, I guess I played about a dozen tracks more before I went off to bed. Today, this evening, before refreshing again, I took a screenshot of my scrobble count, expecting the count after the refresh to be something around 6560, take or leave some. I refreshed, and lo and behold, my scrobble count was reduced to 6294! LastFM definitely cheats on its users.

At 2007-10-28, sometime in the evening:

At 2007-10-29, around 2015:

New rubber

2007-10-25T21:20:00.000+02:00

This week, I had the tyres on my bike replaced after they lasted just over 25000km. The last few thousand kilometres it became quite clear they needed urgent replacement.
Motorcycle tyres are round, not square like car tyres. This is because we lean over in corners and we would like to have a decent grip with the road in these situations. Especially in these situations. When motorcycle tyres get older, they square up because there's only so many corners you can insert in any road before the straights take over again. So, because, on the whole, we have to drive vertically more than we can drive leaned over, tyres wear more in the center than on the sides, leading, eventually, to squareness.
When tyres get too square, their grip with the road lessens in corners, leading to dangerous situations. Especially in wet weather and/or on dirty or badly maintained roads (of which we have plenty a supply). The last few thousand kilometres, I had to be more and more careful in corners and I could feel the rear end slipping away with an alarming increase in frequency. I could also feel when the squarest part of the tyre hit the road: from that moment on, it becomes very difficult to lean over further. Very dangerous if you have to cut short a corner!

Now, with new tyres, I have switched from a thread depth of 1.6 to 1.7mm (1.6mm being the legal minimum and 2mm being an informal safety minimum) to a whopping 4 and 6mm front and rear respectively (front tyres wear less than rear ones).
Not only have I gained grip in corners, I also got a lot more manoeuvrability again: because the contact surface between tyre and road has become smaller I can more easily steer than before.

I sincerely hope they will last at least some 20000km again, because they cost me about €450.

LastFM rate of scrobbling

2007-10-14T14:55:00.000+02:00

Some people accuse me of playing classical music in order to get my track count on LastFM increased faster. Since all those pieces are cut up into tiny little movements, they reason, I can scrobble more per time unit than they can.
Well, they're wrong. My collection of classical CD rips (single copies for personal use of CDs I own, legal under Belgian law) consists of 196 hours, 35 minutes and 24 seconds in 2486 tracks, which makes for an average of 4 minutes and 45 seconds per track.
On the other hand, my collection of non-classical rips consists of 90 hours, 40 minutes and 19 seconds in 1230 tracks, making a track a meagre 4 minutes 25 seconds on average!

I do admit that I have indeed a number of very short classical tracks (especially in vocal works) that are only a few seconds in length. But I also have slightly longer tracks too, that are well over 10 minutes in length. So in the end, it all evens out.

Terug naar school

2007-09-21T19:57:00.000+02:00

Het is meer dan twee jaar geleden, maar ja, ik ga terug naar school. De avondschool welteverstaan, overdag werk ik. Op 3 september ben ik gestart aan een driejarige opleiding houtbewerking.

De eerste les was een introductie en een rondleiding in het atelier. De volgende lessen zijn we er meteen ingevlogen: uit een stuk pallethout twee span- en een schuurblokje maken. Spanblokjes dienen om werkstukken vast te klemmen en worden tussen het werkstuk en de bankschroef geplaatst om het werkstuk te beschermen. Een schuurblokje wordt gebruikt om een stuk schuurpapier rond te spannen om mooi vlak te kunnen schuren zonder dat je vingers verbranden.

Voor deze werkstukken moesten we alles manueel doen: vlak schaven (een kant vlak maken), haaks schaven (een kant in een hoek van 90° brengen met de vlakke kant), van breedte schaven, van dikte schaven en van lengte zagen. Daarna op het schuurblokje een schuin kantje zetten (vier kanten afschuinen aan de onderkant) en op de spanblokjes een afgerondrond kantje.
Al het schaafwerk werd met een voorloper gedaan.

Daar zijn we twee en een halve les mee bezig geweest. Deze week hebben we een open, doorgaande pen-en-gatverbinding gemaakt; ook wel gaffelverbinding genoemd. Dit is een pen-en-gatverbinding omdat in een lat (de stijl, een vertikaal deel) een gat wordt gemaakt en uit een andere lat (de regel, een horizontaal deel) een pen wordt gezaagd. De verbinding is open omdat de zijkant van de pen in de lengterichting te zien is en ze is doorgaand omdat de pen helemaal door de stijl loopt.

The Sound of Silence

2007-09-16T09:36:00.000+02:00

Yesterday morning I came down, went to my desk, and was met by the sound of silence. My PC had shut down during the night. This had happened once or twice before, so I wasn't worried too much, I was merely wondering which application could have crashed so bad it took Windows with it. To turn it back on, I pressed the power button. I pressed it again. I tried the reset button (after all, I didn't have the case for too long and have actually turned it on only twice before). Pressing the reset button had the same effect as pressing the power button.
I then went on to check the power supply. Yes, it was plugged in and turned on. After turning off and on the power supply, it made a high pitched whining noise. So, did I have a dead power supply, or a short circuit on my main board?

Since I was requisitioned by my mother to bring some stuff to the recycling center that day, I spent the better part of saturday morning wondering what happened to my computer and which parts could have broken down. I sincerely hoped it was the power supply, since that's the only part of which I have plenty spare ones. But even if the psu broke down, did it produce a wreaking voltage peak frying my main board or other electronics before failing, or did it die peacefully?

When finally I had the time to look into the matter, I immediately switched my two-year-old Hiper 580W power supply with my old AOpen 350W one (boxed with my previous case) and things worked perfectly.
I originally bought the Hiper when reaching 7 hard disks; I thought the 350W one was nearing its limits with all those disks. However, I am now running 8 disks from that same old AOpen psu and things work just fine.
I'll never buy a Hiper again! If they make a habit of failing after only two years of running nowhere in the least near their maximum capacity, they are just an expensive joke in which I will not have any part again.

Timber!

2007-08-11T18:35:00.000+02:00

Today I felled a +/- 9 m tall linden tree. With a little help of my grandfather. I'm too tired to write down anything about it, so I'll let the photos tell the story.

At the start

Somewhere halfway in between

Trying his strength :-)

Completely gone

Reducing foliage

New case

2007-08-05T21:02:00.000+02:00

Last friday I bought a new computer case: a second-hand silver CoolerMaster Stacker STC-T01. Why? because my old case (a white AOpen H700A) was getting rather crowded, especially the space between the power supply and the disks.

Now I have one Stacker, one 4-in-3 Device Module, two 120mm fans, one 80mm fan, and two 350W power supplies with the green wire and ground linked so they both switch on at the same time.

Yesterday, I transferred the contents from one case to the other. I kept my trusty Hiper 580W power supply, though (I have no need for 700W of power). The stacker has much more space to put stuff in: it's 10cm deeper than the H700 and it has no rear drive bay, so there is no problem of cables protruding into each other.

The inside sure looks better now:

The front also looks neater:

I recently had to buy a new DVD drive because the old one broke down. Luckily, it it came with both a white and a black front cover, so I just had to switch covers for the drive to blend in.
I also had to get rid of my floppy drive, for which there was no adapter; besides, the drive had a white, non-replacable cover, so it wouldn't fit in with the black anyway.

One tremendous advantage of this new case, beside the looks, are the 120mm fans and the noise they don't make. For the first time in a long while, I can hear the crunching of my disks instead of the whining of five 80mm fans.

First Last.FM evaluation

2007-07-29T20:33:00.000+02:00

Simply put, matching is crappy; any kind of matching.
For starters, there is no (fuzzy) matching of artists played: 'Gilbert & Sullivan' and 'Gilbert and Sullivan' are two completely distinct artists, with each having their own info page and scrobble count.
Further, my 'Tast-o-meter' with Litrik evolved from the obvious Very Low (no artists in common), to Low (Hans Zimmer in common), to Medium (Hans Zimmer, Bear McCreary and some other film music composers), to Very Low (no artists in common). And that while both Litrik's and my top 3 of the week contain Hans Zimmer.
Also, after more than 300 songs played, Last.FM has finally dignified itself with providing me with neighbours; the first of which having the compatibility rating 'Very Low' (Gregorian in common), the second having the same rating with an otherwise unspecified 'few artists' in common, and all the rest having no artists in common. Litrik, previously with Medium compatibility, is not in the list.

I'll continue to scrobble songs, hoping the law of large numbers will ensure more reliable results. Given the amount of music in my collection, this will take some time though.

Last.FM

2007-07-26T21:36:00.000+02:00

Earlier this week two collegues of mine created an account on Last.FM and one of them started scrobbling right away. Today, I followed suit. After installing a plugin in Winamp, title, artist and album of every song I play are sent to Last.FM for analysis. Not only that, but some information about the author is pulled, so you get a brief biography, a number of tags and similar artists for you to go in search of new music. Also sent back to you, the consumer of this free service, is a link to buy the CD on Amazon.

I wanted to test the extensiveness of their database and, much to my surprise, it covers more than I'd have thought. But of course I wouldn't be me if I couldn't find some obscure artists that would certainly not be in their database.
I was surprised to find out that they do know about the Puppini Sisters (a contemporary Andrews Sisters clone, which, incidently they also knew of). However, they didn't know anything about Boogie Phil and the Woogie Band (0 plays scrobbled) and they mistook Mine (an obscure Belgian folk group) with Mine (an even more obscure Swedish group without even a home page).
Last.FM also didn't know about 'Royal Trumpeters' by 'Verbeeck Band Organ', but I can't blame them for that; and Arnold Loxham's Wurlitzer March falls into the same category.
I was surprised to learn they do know Northwest Sinfonia and that it has, amongst others, tags such as Cavedog (RIP) and Total Annihilation.

Rolmite op YouTube

2007-06-16T12:38:00.000+02:00

Een paar momenten van de match van gisteren, opgenomen met mijn fototoestel.

De Franse ploeg in de tweede set.

De Belgische ploeg tijdens de tie-break.

Rock & Roltennis

2007-06-16T00:16:00.001+02:00

Ik ben eens naar Rolmite geweest: een demonstratie rolstoeltennis in de perstent van Rock Werchter in Rotselaar. Dit jaar was het België - Frankrijk, dubbelspel in twee sets met super tie-break tot 11 punten.

De Franse ploeg Lahcen Majdi en Laurent Fischer:

De Belgische ploeg Joachim Gerard en Gert Vos:

De precieze uitslagen herinner ik met niet precies meer, maar die zullen eerstdaags wel op de Rolmite website terecht komen. De eerste set was voor de Belgen, de tweede voor de Fransen en uiteindelijk zijn die fransozen goed afgedroogd in de tie-break.

Na de demonstratie werd er een rondleiding van de festivalwei georganiseerd. Het groot podium lag nog verdeeld over 12 opleggers, dat wordt pas maandag opgebouwd. Het tentje met het kleine podium was al wel opgesteld:
Blijkbaar is die constructie een custom jobke dat maar één keer per jaar wordt gebruikt omdat geen enkele organisatie het geld heeft om dat geval te huren en op te stellen (er zijn 4 grote kranen voor nodig).
Naast de tent was er ook de ingang te zien, de eet- en dranktentjes (de bierverdeling gebeurt met ondergrondse leidingen, bevoorraad door een tank van een paar duizend liter), de drie WC parken (met elk ongeveer 450 toiletten), het rolstoelpodium (mindervaliden kunnen van daar alles op het groot podium volgen), en de containers waar politie, administratie en artiesten zitten.

Tot slot was er ook nog een optreden van de lokale Irish Folk groep Mine, die en-passant de 60ste verjaardag van Roger (mondharmonica, tweede van links) vierde.

Kijk, kijk, iemand die me van ergens bekend voorkwam.

Ik kan motorrijden

2007-05-26T18:21:00.000+02:00

... min of meer toch. Vandaag ben ik naar een screening geweest: een door MAG georganiseerde, door STAM uitgevoerde en door de Vlaamse overheid gesponsorde test met als doel het controleren in welke mate motorrijders hun motor kunnen beheersen. Het is een ideale gelegenheid om te weten te komen wat je sterke en zwakke punten zijn en of je misschien niet beter enkele rijlessen zou nemen.

De dag begon in 't Hofke van Geel waar iedereen zich tussen 0830 en 0900 moest aanmelden. Bij deze aanmelding hoorde het invullen van een enquête waarin je jezelf evalueerde. In totaal hadden er zich 11 mensen ingeschreven en zijn er 7 komen opdagen.

Rond 0910 reden we dan in groep naar het oefenterrein, een ruime parking van 'den Bel' (Alcatel, maar nu zit er een ander bedrijf). Hier stonden al kegels klaar voor de verschillende oefeningen.
De eerste test was een klassieke slalom: 4 kegels op een rij, links vertrekken, rond de laatste terugkeren en over een houten balk rijden.
De volgende test was een slalom 'uit verband': de kegels stonden niet op een rij maar verder van elkaar zodat de bochten veel scherper waren.
Voor de derde test waren er twee vierkanten opgesteld die elkaar met een hoek raakten. De bedoeling was om in het eerste een bocht van 180° naar rechts te nemen en in het tweede vierkant een bocht van 180° naar links.
De volgende test startte met de klassieke examenoefening: 10m rijden en daar minimum 12 seconden over doen. Dit werd gevolgd door een slalom met 'smalle doorgangen.' In principe worden daar vaten van 1.5m hoog voor gebruikt, maar nu moesten we het met kegels doen, wat het iets gemakkelijker maakte. Op het einde van deze slalom moesten we keren rond een kegel, de slalom terug nemen en eindigen door nog eens over een houten balk te rijden, maar dit keer een stop-and-go inlassen. Dit hield in dat je bij het afrijden van de balk even stilstaat (voorwiel eraf en achterwiel er nog op), zonder evenwel de voeten op de grond te zetten. Een 'surplaceke' dus, maar dan met de motor; veel moeilijker dan met de fiets.
Na deze eerste vier tests reden we terug naar het Hofke voor het middageten (broodjes) en daarna weer terug naar het oefenterrein voor de laatste test.
De laatste test was de remproef: aan 40km/h in tweede versnelling correct een noodstop uitvoeren.

Alle oefeningen werden eerst voorgedaan door Stijn, de instructeur van STAM, waarna we ze zelf moesten uitvoeren. Op deze eeerste uitvoering werden punten gegeven en volgde een bespreking van de fouten. Omdat we met zo weinig waren (het maximum voor één instructeur is 15 man bij deze tests), kregen we nog een oefenrun waarbij we individuele feedback kregen. Daarna volgende nog een testrun waarop weer punten werden gegeven.

Motorrijden bestaat uit drie dingen: kijktechniek, tractiecontrole, en zithouding. Alle oefeningen werden op deze drie eigenschappen gequoteerd. Iedereen startte met 7 punten en er werden er afgetrokken als tegen deze technieken werd gezondigd.
Kijktechniek is gebaseerd op de stelling 'je rijdt waarheen je kijkt;' kijk je naar het gevaar, dan rij je er ook op. Kijktechniek had ik geleerd bij de rijschool en heb ik ook steeds toegepast op de weg, dus daar had ik niet zo veel problemen mee.
Tractiecontrole was nieuw voor mij: een motor is enkel stabiel als de motor je achterwiel aandrijft; bij ontkoppeld rijden heb je minder controle op rechte stukken en geen controle tijdens bochten. Je moet dus zorgen dat er altijd aandrijving is. Daarnaast moet je je stabiliteit ook steeds kunnen corrigeren: als je dreigt om te vallen, is de eerste reactie het uitsteken van een been om een voet op de grond te zetten. Dit werkt bij lage snelheden, maar bij 50 km/h moet je dat al niet meer proberen. De correcte remedie tegen omvallen is gas geven. Echter, gas geven als je in eerste versnelling in rallenti aan het rijden bent geeft een enorme schok die je nog meer destabiliseert.
De correcte manier om traag te rijden is bijgevolg: de motor op 2000 rpm houden (rallenti is 1000 rpm) door gas te geven, snelheid onder controle houden door de koppeling te laten slippen (niet bepaald gezond met de droge koppeling van een auto of sommige motoren, maar minder erg met een natte koppeling) en te remmen met de achterrem. Wanneer je op deze manier traag rijdt, kan je onmiddellijk zonder schokken versnellen door de koppeling te lossen en gas te geven en onmiddellijk vertragen door de koppeling in te knijpen of te remmen.
Toen Stijn de oefeningen voorreed brandde zijn remlicht voortdurend.
Tot slot de zithouding: de bal van de voet moet op de voetsteunen, armen niet gestrekt, polsen recht houden. Ook dingen die ik al vanuit de rijschool meehad en toepaste.

Na de remtest reden we terug naar het Hofke en moesten we opnieuw een enquête invullen, exact dezelfde als in het begin van de dag, maar deze keer beïnvloed door onze inzichten verworven tijdens de tests. Ook volgde er een individuele bespreking van onze aandachtspunten.

De resultaten van mijn tests en mijn aandachtspunten zal ik wel eens in een volgende post opsommen.

Gefietst

2007-05-01T18:20:00.000+02:00

Mijn laatste niet-gemotoriseerde fietstocht was een eeuwigheid geleden: zondag 18 september 2005, de dag voor ik ging werken: 90.86km @ 24.7km/h, max 41.4km/h. Sindsdien had ik me regelmatig voorgenomen om nog eens terug te gaan fietsen, maar daar kwam niets van terecht. Op een vijftal ritten naar een of andere winkel na, maar dat telt niet mee.

Vandaag, meer dan anderhalf jaar later, heb ik de draad terug opgenomen. Het ging iets minder goed dan de vorige keer: 21.81km @ 23.0km/h, max 37.6km/h. De kracht was er nog wel (getuige de maximumsnelheid en het feit dat mijn fiets een kilo of twintig weegt), maar het uithoudingsvermogen is weg.
Het duurde ook lang voor mijn ademhaling en hartslag normaliseerde: pas na 15km, het begin van het einde van de rit. Dat laatste stuk was wel ideaal: trage diepe regelmatige ademhaling, een hartslag rond de 124bpm, wind mee, goed wegdek (dijk van het Netekanaal) en een constante snelheid van 29km/h.

Eenmaal terug thuis voelde ik wel aan m'n benen dat ik de tocht zeker niet langer had moeten maken. Vooral de trap afgaan was weer koddig, ik moest er zelfs bij gaan zitten.

Schelderit

2007-04-29T20:12:00.000+02:00

Ik heb vandaag voor de tweede keer aan een MAG activiteit deelgenomen: de lenterit langs de Schelde. De samenkomst was aan het fruitkraam op de parking aan het rond punt van Wommelgem om 0900; daarna werd er in groep naar Sint-Niklaas gereden over de E17. Een ongeloofelijk zenuwachtige bedoening: constant optrekken, afremmen en inhalen om min of meer samen te blijven.

Sint-Niklaas was het eigenlijke vertrekpunt van de rit en er waren een hoop mensen die meteen naar daar kwamen gereden, zonder langs Wommelgem te passeren. Om 1000 vertrokken we voor de eigenlijke rit, met ongeveer 55 man en 10 wegkapiteins. Eerst richting Bazel, dan naar Dendermonde om daar een voormiddagstop te houden (+/- 80km van Wommelgem) en er daarna zowat alle randgemeenten aan te doen.
Onderweg zijn we nog een deel van de groep kwijtgeraakt ook; toen hebben we we een tijdje moeten wachten. Gelukkig was er voor wat spektakel gezorgd om het wachten draagzaam te houden.

Via een hele omweg kwamen we dan uiteindelijk aan in Elversele, waar we in Pat's Place een middagstop hielden (+/- 135km van Wommelgem).
Na de middag (het was ondertussen al een uur of twee, half drie) ging het noordwaards: Stekene, Clinge (NL), een namiddagstop (+/- 180km van Wommelgem) ergens met uizicht op een haventje en een zijarm van de Schelde (deel van het verdronken land van Saeftinghe).

Daarna ging het langs Doel en de haven op linkeroever terug naar Sint-Niklaas. Onderweg verloren we bij zowat elk groot kruispunt wel een paar mensen die recht naar huis wilden. Tegen een uur of 6 kwamen we dan uiteindelijk aan in Sint-Niklaas, waar het overschotje aan rijders en wegkapiteins (daar waren we onderweg ook eent je van verloren) nog even een terrasje gingen doen voor definitief huiswaarts te keren.

De rit zelf liep grotendeels over vrij rustige wegen met, vooral tijdens het eerste deel, nogal wat dorpskernen met het klassieke straatmeubilair (verhogingen, versmallingen, asverschuivingen, ...). We moesten af en toe ook al eens over wat kasseiwegen, en één keer moesten we gewoon terugdraaien omdat er een weg was afgesloten wegens werken.
De snelheid was ideaal, alleen zaten we in de bochten soms wat te dicht opeengepakt naar mijn zin. Ook op sommige stukken waar er wat sneller kon gereden worden zaten we eigenlijk dichter op elkaar dan echt veilig, maar dat was de verantwoordelijkheid van de rijders zelf; ik hield meestal wel voldoende afstand.
De wegkapiteins hebben fantastisch werk geleverd: ze reden allemaal vooraan en bij rotondes en kruispunten waar we geen voorrang hadden werd er eentje achtergelaten om het verkeer tegen te houden. Daarna moesten ze terug naar voor crossen om op een volgend kruispunt onze vlotte doorgang te verzekeren.

Dit was mijn eerste rit in groep en alles bij elkaar viel het heel goed mee; zeker voor herhaling vatbaar!

Fiscaliteit

2007-04-24T19:41:00.000+02:00

De periode van de jaarlijkse gelegaliseerde diefstal en geldklopperij komt weer stilletjesaan in de buurt en het wordt tijd om zich hierop een beetje voor te bereiden, vooral als je heel wat onkosten gedaan hebt die verband houden met je beroep. Ik ben vorige week dan ook naar een infosessie geweest over fiscaliteit; meer bepaald over het inbrengen van mijn motorkosten als beroepsonkosten bij de jaarlijkse aangifte van de personenbelasting. Deze sessie werd georganiseerd door MAG.

Alles begint met het berekenen van het forfait van beroepsonkosten. Dit is een bedrag aan beroepsonkosten dat automatisch in rekening wordt gebracht als je je werkelijke onkosten niet bewijst. Als je je werkelijke kosten wel bewijst, dan vervalt het forfait. Het is echter wel zo dat iedereen altijd minimaal recht heeft op het forfait; als je je werkelijke kosten bewijst en je komt niet boven je forfait uit, dan wordt automatisch het forfait aangerekend en vervallen de werkelijke kosten.
Het forfait wordt berekend op het belastbaar inkomen: 26.10% op het bedrag van 0-4790 Euro, 10% op het bedrag van 4790-9520 Euro, 5% op het bedrag van 9520-15850 Euro, 3% op het bedrag van 15850-55527 Euro, en een vast bedrag van 3230 Euro voor alles wat boven de 55527 Euro uitkomt.
Een praktisch voorbeeldje: stel je hebt een belastbaar inkomen van €28967.98, dan heb je recht op een forfait van €1250.19 + €473 + €316.5 + €655.90 = €2695.59 aan beroepsonkosten. Als je werkelijke kosten lager liggen dan dit bedrag, dan heeft het geen zin om het risico te lopen van ze aan te geven.

Grote kosten in het kader van je beroep (zoals de aankoop van een motor voor woon-werkverkeer), mag je niet in één keer aangeven; je moet ze afschrijven over verschillende jaren. Het aantal jaar moet overeenkomen met de verwachte levensduur van het af te schrijven object. Voor motoren is het minimum 5 jaar (langer mag ook, korter niet). Voor motoren zijn er, door een gat in de wetgeving dat ondertussen gelegaliseerd is, twee manieren van afschrijven mogelijk: de normale lineaire methode en de degressieve methode.
Bij de lineaire methode schrijf je elk jaar evenveel af: een motor van €6600 schrijf je af op 5 jaar aan €1320 per jaar.
Bij de degressieve methode schrijf je jaarlijks af aan het dubbele percentage als bij de lineaire methode (met een maximum van 40%), en dit telkens op het restbedrag. Op het moment dat het afschrijfbedrag van de lineaire methode boven het afschrijfbedrag van de degressieve methode uitkomt, mag je overschakelen op het lineaire systeem.
Een voorbeeld: dezelfde motor van €6600, degressief afgeschreven over 5 jaar (lineair afschrijfpercentage = 20%):
- Eerste jaar: €6600 x (2 x 20%) = €2640
- Tweede jaar: (€6600 - €2640) x (2 x 20%) = €1584
- Derde jaar: (€6600 - €2640 - €1584) x (2 x 20%) = €950.40; Maar: dit is minder dan de lineaire afschrijving, dus we schrijven €1320 af.
- Vierde jaar: €6600 - €2640 - €1584 - €1320 = €1056
Merk op dat er bij een degressieve afschrijving op 5 jaar geen vijfde jaar meer is, omdat alles al op 4 jaar is afgeschreven.
Het overduidelijke voordeel van degressief afschrijven is dat je de eerste jaren grotere bedragen kan afschrijven dan bij de lineaire methode en op deze manier je beroepsonkosten de hoogte kan injagen.

Volgende keer: de andere kosten die gepaard gaan met het motorrijden en die je ook kan inbrengen.

Hot wax, rope, pain, blow job

2007-04-22T18:28:00.000+02:00

In your dreams, FNH. In your dreams.

After the preparations, I started making the candle itself. First of all, I applied some silicon spray inside the mould in the hope it would ease separation when finished, which it did. Then the melting of the tealights began; for this I used a little saucepan we hardly use anymore.
The candle wax (it was actually paraffin) melted quite easily. When the first batch of tealights were liquid, the mess began for good. I cut off a piece of cotton rope, to be used as wick, and put it in the molten paraffin, in order for it to suck up as much paraffin as possible. This to prevent the wick from burning up before the wax melts in the final product, which would make the candle unusable. Having a paraffinated wick also helps keeping the piece of rope straight, which makes for easier handling. However, to get a straight wick, it has to dry in straight form; which means gripping it with both hands and pulling it straight. One side was cold and clean (I was smart enough not to drop the entire length in the paraffin), the other hot and messy. This was the most painful stage in the entire candle making process.

When the wick had dried, I poured some wax in the mould and it ran right out of it, through the openings between mould and pot. However, when this first layer solidified, the mould was closed. Before this layer was entirely solid, I put in the wick.
Then the routine began: adding some coins, adding some more wax, waiting until the wax solidified, adding another layer of coins, and so on. I did enverything to get the wax cooled down as quickly as possible: I put the coins in the fridge, I added water in the pot so that the mould was surrounded by water, I added ice cubes to the water, and of course I blowed on the wax to cool it down.
The level of wax gradually increased, until it reached the edge of the surrounding pot, at which point I couldn't add more water to cool it down. This lack of cooling was very apparent: subsequent layers set remarkably slower.

I finally had enough of it (I had also gone slightly over budget, those large denomination coins add up faster than you'd think) and concluded with a bunch of 1 and 2 cent coins and the remainder of the wax. I then put the entire pot in the cellar where it could cool down completely.

Cleaning up was surprisingly easy: I rinsed the melting pot with cold water until it was entirely cooled. Since wax and paraffin have a larger density (and thus smaller volume) when in solid form than in liquid form, the solidified paraffin remains could be taken out from the pot in one piece.

The next day, I removed the candle from its mould, cut off the brittle edges at the top and the bottom, trimmed the wick to size, and wrapped it in as a gift.

Part of the message is a joke on the recepient's function with the W3C, as they are notorious for filling their specifications with lots of requirement level phrases.

Candle making

2007-04-16T18:43:00.000+02:00

Last saturday one of my collegues got married. At work we had been all very agreeing for weeks on end to do something, but it wasn't until thursday that we finally woke up and realized that it was actually too late to organise anything. So we decided to give money (a commodity always in short supply whenever people marry or build a house or both).
Now that we had decided what to give, we had to find some original way of presenting it. One of the ideas was to put the money in a wheel of Gouda, a joke on the fact he recently moved to the Netherlands (physically that is, mentally he had dropped out of Belgium long before). But obtaining a cheese would probably have been too difficult, especially considering the short timeframe. So we adopted Litrik's idea: put the money as coins in a candle.
As I have some experience with candles (and with just about anything else as well, provided it burns like hell), I volunteered to make that candle.

The idea was to melt tealights and cast a candle of about 10cm diameter and 20cm tall. We estimated that a tealight had a diametre of approximately 3cm and a hight of 1cm. That makes 1.5²*3.14 = 7cm³. To reach the dimensions we wanted, we would need 5²*3.14*20/7 = 224 tealights. So I went to the nearest Ikea to buy three packs of 100 tealights. I also made a visit to AsterX to buy a cotton wick.
This is what it all looked like:

My idea was to use a leftover piece of plastic pipe as mould; however, the piece I had in mind had apparently disappeared. I had no time to drive around looking for pipes, so I had to improvise a bit (I'm usually quite a good at that) and make the mould myself.
I did have some heavy cardboard pipes (each over 2m long and filled with approximately 35m of aluminium profiles left over from a previous project). I couldn't use those of course, they were still in use; however, I could use one as mould for my mould (please bear with me). I wrapped some cling film around it, followed by a layer of paper (for sturdyness), followed by a layer of cling film again. I then cut it off off the pipe and taped the ends together again.
In theory this should have provided me with a nice round tube of 10cm diameter. In reality though, I ended up with a sagging, all but round piece of stuff held together with duct tape. Anyway, I had no time to try anything else, so I took al old cast iron cooking pot and taped the poor tube-aspiring thing to the bottom.

Next time on Blogspot: HOT DRIPPING WAX!

Comité P heeft weer werk

2007-03-27T21:38:00.000+02:00

This (first) post in Dutch is about a complaint filed against the Belgian Police for not following the rules that allow them to drive through a red traffic light.

De vorige keer heeft het indienen van een klacht voor een soortgelijke situatie bij het Vast Comité van Toezicht op de politiediensten (beter bekend als Comité P) weinig opgeleverd omdat de betrokkenen niet geïdentificeerd konden worden. Deze keer heb ik de nummerplaat onthouden.

De klacht (verbatim tekst + linkificatie):

Geachte,

Vandaag, dinsdag 27 maart 2007, omstreeks 18 uur 53 is er een politiecombi met nummerplaat SMB-565, komende van de richting Hove en rijdende in de richting van Edegem over de Hovestraat, door het rode licht gereden op het kruispunt van de Hovestraat met de N171 (Boniverlei), zonder evenwel te stoppen zoals nochtans voorgeschreven door Artikel 37.4 van het AR op de politie van het wegverkeer en van het gebruik van de openbare weg. Het prioritaire voertuig maakte op het ogenblik van de feiten wel gebruik van de blauwe knipperlichten zoals voorgeschreven door AR 37.2 en van het speciaal geluidstoestel zoals voorgeschreven door AR 37.3.

Een bijkomende, en mijns inziens verzwarende, omstandigheid in verband met deze overtreding van AR 37.4 is dat het speciale geluidstoestel slechts werd ingeschakeld op een vijftal meter voor het kruispunt en weer werd uitgeschakeld op enkele meters voorbij het kruispunt. Het eerste feit maakte dat aanwezige bestuurders te laat opmerkzaam werden gemaakt op het aanrijdende prioritaire voertuig dat, door ook niet te stoppen, te weinig tijd liet om weggebruikers het kruispunt te laten vrijmaken zoals hen verplicht wordt door AR 38.
Het tweede feit maakte dat het betrokken prioritaire voertuig bij de eerstvolgende oversteekplaats voor voetgangers en bij het volgende kruispunt met voorrang van rechts, beide even voorbij de plaats van de overtreding, geen voorrang kon afdwingen.

Hoewel er 'slechts' sprake is van één flagrante overtreding van de wegcode, blijkt uit het algemene gedrag van de bestuurder van het prioritaire voertuig een minachting voor zowel het verkeersreglement als voor de veiligheid van alle andere weggebruikers.

Met beleefde groet,

Als alles gaat zoals vorige keer verwacht ik deze week nog een schriftelijke bevestiging van ontvangst van mijn klacht en over een maand of drie, vier een verdere opvolging.
Het belangrijkste van dit soort klachtenprocedures is niet het behalen van enig direct voordeel of het veroordeeld krijgen van bepaalde politieambtenaren, maar het geven van een signaal naar de politiediensten toe dat burgers het niet langer pikken dat politieambtenaren zich als cowboys in het verkeer gedragen. Voor het Comité P is dit een beetje extra werk (werk dat ze geacht worden te doen en waarvoor ze betaald worden met mijn belastinggeld), maar het brengt op zijn minst een hoop irritant gevraag en mogelijk een berisping of (hopelijk) zelfs een straf met zich mee voor de politieambtenaar in overtreding. Alles bij elkaar een stevige incentive om het niet meer te doen.

Ik kan iedereen aanraden om hetzelfde te doen (het moet uiteraard wel om een echte overtreding gaan). Een klacht indienen kan online.

Team building

2007-03-24T23:53:00.000+01:00

Today (technically yesterday), we had a team building day with the entire company (well, almost entire anyway) at Brasserie Kwadraat in Ekeren. The day started with tea/coffee and croissants, followed by an introduction of the team building people and the obligatory speech/presentation by the Big Boss.

The first activity of the day was a getting-to-know-you session; the group was divided in two manageable parts of 13 people each and the goal was for each person in the subgroup to have a short face-to-face with all the others in the group, with 5 minutes per conversation. It wasn't just a conversation to have, but to determine one nontrivial common trait; tell each other something special about oneself; and set an expectation for the day.
This was a good opportunity to learn something new from each other. Apparently, I'm no the only biker in the team, there are some former-bikers and wannabe-bikers as well. There are also a number of people who share my passion for DIY and tinkering with stuff. And there are some who can appreciate classical music as well.

The second activity was a practice for some quick on-the-spot team work: a small competition between two subgroups of 13 people. The assignment: get all 13 people on a 2x3m piece of polytarp, cut away as much as possible, and flip over the tarp. All this without anyone setting any foot outside the plastic. The winner of the two teams was the one with the smallest piece of plastic left.
It was oficially called an ex-aequo, but our team actually lost.

Lunch was good (smoked salmon).

The third activity was a larger and complicated project, requiring some planning: Mute and Blind. Again the group was divided in two teams of 13 each. Each team would have one mute person and twelve blind ones, all working together to reach an objective. The assignment was: divide the team of blind people into two subteams of 6, have each subteam find a piece of rope, have each subteam lay out the piece of rope in an equilateral triangle with one point touching one end of a narrow bridge, get each subteam inside their triangle, and finally get each subteam to cross the bridge to the other side.
The mute guy can see everything, but cannot move or touch anyone and thus has to steer all the blind people around on the field using non-verbal signs (clapping hands, whistling, etc). The blind people can talk (to each other and to the mute guy), but not see anything.
An operation of this magnitude needed some preparation of course. We were given given some time to agree on some sort of strategy to get the job done. Admittedly, the preparation of our team was complete and utter chaos, until somebody took the bull by the horns and started making some decisions. We finally ended up with a distributed control system and parallel triangle generation.
This means that the leader of each subteam asked simple yes/no questions to the mute and the mute had only three available instructions: two replies and one interrupt (1 clap for yes, two claps for no and multiple claps for full stop). The control system was distributed in that the mute did not send out instructions (central control), but rather relied on the intelligence of the subteam leaders to ask correct questions (this has one drawback: if something goes wrong in the communication, it requires tremendous imagination on the part of the questioner to realize that one or more of the previous answers of the mute were actually wrong). The subteams used a CSMA/CD protocol to communicate with the mute: basic Aloha. Just listen to the others and ask the question; if questions are asked at the same time, shut up and try again later.
The parallel triangle generation consisted of two methods of creating the triangle: one was simple to execute but needed interaction with the mute to position two of the corners; the other was slightly more complex, but needed only a final confirmation of the mute as a doublecheck for whether the triangle was correctly laid out. As such, both triangles could be laid out simultaneously.
Our team won this one.

The last assignment was to stage out each of the five Company Values in groups of five people: enterprising, urge for realisation, respectfulness, realism, and professionalism.
The day was concluded by having people compliment each other.

Dinner was good.

On the road again

2007-03-10T16:51:00.000+01:00

Yes indeedy, my bike is finally repaired! It was originally promised for february 14 and later postponed to march 2, then march 6, then march 8, then march 10 at 1100, then march 10 at 1300, then march 10 at 1130 (after an angry phone call).
But all that is past now; today, 85 days and 5 traffic law changes after that fatal moment, I have made my first bike trip of the year. It is still a bit chilly outside, but the sun put in an effort and when driving not too fast, the temperature was comfortable enough.

After almost three months of pedestrianism, I had to get used to driving again. I took it slowly, driving from the garage straight towards an empty parking lot to practise some manoeuvring.
Afterwards I did a larger, completely random tour that also took me past the place where I crashed into the scenery. There was not much to see there, though; the road was in excellent condition (compared, at least, to the average Belgian road).

Defending my case

2007-02-11T09:03:00.000+01:00

A certain commenter had apparently expected some monstrosity of a flightcase when he read my articles. I take this as a compliment on my photography skills; however, when you consider the profiles, corners, catches and the handle, they should give you some idea of the real size. If it were huge, all the components would be proportionally huge as well.

Some numbers for comparison (width x height x depth):
- single case: 42 x 34 x 24cm
- CD case: 41 x 35 x 16cm
- HD case: 44 x 25 x 18cm

Some comparative pictures (from left to right: CD case, single case, HD case):

(The glossy black does look better doesn't it).

And finally, it's not the size of your equipment that counts!

The finished article

2007-02-10T17:21:00.000+01:00

My flightcase is finished (since last weekend, but I didn't have time yet to take pictures).

I assembled it and did some foam cutting for housing disks. I used a piece of blue insulation panel (polystyrene or polyurethane foam or something) and finished it with a kind of self-adhesive black velours.

There are three cutouts for disks in the tray, one of which is currently in use. Until all three are filled, I use the space below for other stuff.

Paint it black

2007-01-28T19:40:00.000+01:00

Now the wood- and metalwork is all finished, the paintwork has started. I disassembled the whole case and applied the paint: two coats on every side with 48 hours in between coats. The paint should in theory be overpaintable in 24 hours, but it drying in a cold and slightly damp cellar makes it take longer.
The laquer finish proves to be a bit disappointing. Apparently the cellar is a bit dusty, which translates in an accidented finish. Maybe I can polish things up once it has hardened out.

Flightcase nearing completion

2007-01-14T22:13:00.000+01:00

The day of my accident, I had been working on my flightcase, doing the metalwork for the lid of my flightcase. I left off with all the metalwork done:

This weekend I bolted everything together and put on all the widgets: case corners, catches, carrying handle and hinges.
The bolts were a little too long, so I had to trim them down. I feared that this would become a bit of a labour-intensive job with a hacksaw, but I remebered in time I bought a Dremel-clone (Top Craft brand) a year ago or so. Don't you just love power tools:

The case has turned out deeper than I anticipated and that's because the carrying handle is rather large. I'm thinking of horizontally compartmentalizing the case so that I can put in more stuff.

The final result is now waiting for its paint job:

Holidays are over

2007-01-08T22:03:00.000+01:00

The winter holidays are over and it's showing. As I reported earlier, I was surprised at the timeliness of our public transport and I thought it was accidental. It turns out I was right. Last friday (still during holidays), my train was 12 minutes late and I had to get on another one. And change in Berchem. No big deal though.

Today timeliness has gone down the drain permanently. It took the seats with it as well.
This morning my train was a reasonable 4 minutes late. It was, however, stuffed. I had to stand from Lier to Antwerp Central, even though a lot of people got off at Berchem. This is of course the chosen moment for the conductor to conduct his business and wriggle through the masses from one end of the train to the other.

When I arrived at metro station Diamant, the tram arrived, surprisingly, almost immediately (at that time of the day there is a tram every 10 minutes or so, so no surprises there). Unfortunately, that ends the good news. The bad news is that all fifty-odd of us were getting on that tram, joining the two hundred or so that were already on it. I now have a reasonable idea of how tinned sardines must feel.
One advantage though: there was no need to hold on tight whenever the tin accelerated or stopped; I could lean against the other sardines.

Back to work

2007-01-04T18:07:00.000+01:00

After almost three weeks of sitting still, I went back to work today. My bike is not repaired yet (that will take at least two weeks) , so I had to use public transport. It was exactly as I remembered it from my student days: crowded, noisy, smelly, and no conductor to be seen anywhere.

I must admit I was rather surprised at the timeliness of both train and tram. I expect this was more of a coincidence. Nevertheless, it took me almost twice as long as usual to get to work.

Antwerp central station has a very impressive architecture.

Two weeks

2006-12-31T11:17:00.000+01:00

It has been a little over two weeks since my accident and I am finally able to type reasonably again with two hands. It is still painful to lift my arm in front of me, though. Luckily, my primary keyboard is at the level of my armrests.
The keyboard for my laptop is positioned a bit higher and a bit further away and although I can reach it, it causes some pain.
Lifting my arm sideways is still nearly impossible; about 40 degrees is the maximum before the pain becomes too much.

Lifting arms, however, is one thing; applying any force with them is quite something else. It is surprising how much force normal, everyday movements require (such as pulling up your trousers) and how difficult they become when exercising that force is impossible because of the pain it causes.

As for work, I am contemplating returning a day or so earlier to get back in the rhythm. I am getting a bit bored at home. There is only so much movies you can watch and books you can read before boredom sets in.

Accident followup

2006-12-22T18:00:00.000+01:00

A lot happened since my previous post; I received flowers from my coworkers, wishing me a quick recovery. Thank you guys!

I went to an orthopaedic surgeon this morning: I have to keep my arm in a sling for the next two weeks and in a few days I should start some shoulder exercises to get my rusted muscles going again.
The fracture will take at least five weeks to heal entirely.

I also went to my garage to receive some bad news in the form of a two-page list of defects. Insurancewise, my bike is a total loss: the repairs would cost exactly €40.51 less than what I paid for it new. However, there are a number of non-vital parts that can be removed from the list; all in a state ranging from slightly scratched to horrendously abraded.
The (very costly) things that really have to be changed include both front fork suspension units (€450 each), petrol tank (€600), steering bar (€430), front mudguard (€140), ball head stuff (€100), and some other miscellaneous things. Plus VAT. Plus labour.

I'm currently in search for second-hand spare parts (especially petrol tank and front forks), so if you know some places...

The webpage at the end of the internet

2006-12-16T19:44:00.000+01:00

... pun not really intended, but they asked for it.

My muscles hurt even more than yesterday and my left arm and shoulder are beginning to feel really awkward, keeping them in the same position for days and nights at the time.

Now for some pictures of what's left of my gear ...

My textile winter gloves can be thrown away; the gloves burned through at the knuckles and left me with a small abrasion on my right little finger and on my left thumb.

No real visible damage to my leather trousers, apart from some dirt on the right leg and a kneeslider that got abraded in a manner that I had not foreseen (both were still intact before the accident).

The foam inside my helmet has been compressed while absorbing the shock; it can now no longer absorbe shocks, so it must be replaced. It's also abraded and it has lost the rear left air vent shutter.

My jacket has really suffered under the crash; if it would have been made from textile, I probably would have had much more open wounds on my body, judging from the state of my gloves and the state of this guy's gear.
Note the abrasions on the right shoulder and the right arm.

Backside of my jacket: abrasions along the entire length from collar to waist and the left arm; the right arm is dirty and also damaged on the elbow (not really visible).

I probably have the tough padding on elbows and shoulders to thank for my shoulder being only cracked and not shattered.

My boots, strangely enough, do not show much signs of having been present in the accident. Apart from some slight abrasions on the sides of the rubber soles, there's nothing that can't be remedied with some shoe polish.

Accident

2006-12-16T15:28:00.000+01:00

Yesterday I had an accident with my bike. I slid in the corner of a motorway exit and got knocked out by the scenery. I still can't remember anything about it; initially I didn't remember anything: not the day of the week, what time it was, what I did that day (working on my flightcase, I'll get back to that in a following post), or even why I was there in the first place.

On the way to hospital, my memory came back in bits at the time, except for the part of what happened after I entered that corner and before I exited it horizontally in the back of an ambulance. I hope it will come back sometime, because how else should one learn from his mistakes?

The emergency team at Jan Palfijn hospital in Antwerp has proven it earns the name 'emergency.' After less than an hour they were making X-rays and less than an hour after that, they were giving me the results. I stayed in hospital for less than three hours.

The results: a small crack at the top of my left shoulder blade (possibly the acromion, I'm not a medic) and a lot of sore muscles. My left arm is in a sling.

My bike is currently stored somewhere and will be transferred next tuesday to my garage. I haven't seen it yet, I hope it's repairable.

JavaPolis

2006-12-15T00:17:00.000+01:00

Today, two collegues and I went to JavaPolis, courtesy of our employer. After a breakfast of stale pastry, we attended the keynotes session, kicked off by Marc Fleury of JBoss talking about different models of employing open-source software in a commercial setting. His talk was followed by the results of the JavaPolis RADRace®, a variation on The Original RAD Race®. Next up was Erich Gamma (one quarter of the Gang of Four) with a presentation about the history of Eclipse and how they do release iterations.

After the break I went to the "Integrating XML into the Java™ Programming Language" presentation by Mark Reinhold. His speech was about the proposed integration of XML into Java itself, as the title might have suggested. His proposal is still in its infant stage, it not even having a JSR (yet). He was also a bit vague about the use of namespaces and attributes (he only showed tags and element contents in his examples).

The lunch break featured some horrible interpretation of burger-like sandwiches filled with green stuff pretending to be lettuce, red stuff masquerading as a slice of tomato and filler stuff that was labeled to be surimi, tuna or something else, but somehow managing to taste exactly the same as every other filler. The whole thing was wrapped in plastic and labeled so that consumers would know what the filler should taste like (a kind of autosuggestion, I believe).

After lunch we went to the "XFire Web Services" talk by Dan Diephouse. A bit of a boring promo-talk about XFire by a guy with no presentation skills (compared with Erich and Mark, at least). I hadn't prepared this one, so I must admit I didn't have enough background knowledge to completely understand everything. His using at least two acronyms in each sentence didn't make things easier either.

Next up were Bruno Lowagie and Paulo Soares, authors of iText and the primary reason I was there today. The presentation was not so much about iText as about Bruno's first book, published just in time for this conference. We spent the thirty minute break bewteen presentations asking them some questions and offering Bruno a bottle of champagne (partly to congratulate him with his book and work on iText, partly to get him more willing to answer questions; in this world it's all a matter of greasing the right gear at the right time). Paulo apparently doesn't drink alcohol.

After the break, I went to Neal Gafter's presentation of his proposal to put closures in Java. As I was brought up in a functional programming and language design world, this was one of the really interesting topics of the day. Currently, something similar to closures can be achieved in Java using anonymous inner classes, but this system has a lot of drawbacks: there is a lot of typing involved (on the keyboard that is), return statements not always return to the scope you want, you're very restricted in your usage of identifiers declared outside the inner class, etc. Closures would also be the solution to all SIGs competing for the addition of their own proposed control constructs as special forms to the Java language: with closures, you can define your own new constructs, without the need for the language being extended (extreme examples exist: in Scheme and Lisp you can write just about anything using only lambdas).
As an example, consider the following problem: you want to perform some kind of operation, time how long it takes to execute, and log this time. The classical Java approach would be:

void operation() { ... }

void timeOperation()
{
long start = System.nanoTime();
boolean success = false;
try
{
operation();
success = true;
}
finally
{
logTime("Operation", success, System.nanoTime()-start);
}
}

If Java would have closures, the timeOperation method could be replaced entirely by something similar to this:

time("Operation")
{
operation();
}

Not only is this way much shorter to write, the time method would also be reusable to record timing for any operation you want!

The last talk I went to was a disaster: "Java and .NET interop" by Ted Neward. Next time, try to install and test your demos, together with any and all software they need, Ted. It might also be a good idea to fully charge your laptop battery beforehand.

The buzzword of the day was: POJOs! If you don't know what the acronym means, some speakers might fool you into believing it's the next big thing coming up. It actually means "Plain Old Java Objects."

Building my flightcase - Part 2

2006-12-10T20:44:00.000+01:00

Today I did the metalwork of the bottom part of the case. Four threeway mitre joints on the corner profiles and four regular mitre joints on the rims. I planned to do threeway mitres on the rims as well, but the rim profile is only 20mm wide, whereas the corner profile is 22mm. That means that the angle would not be 45° and would therefore be a bit tricky to get right.

Inside view:

Top view; assembled with duct tape (it has a light side and a dark side and it holds the universe together):

I'll do the lid next weekend.

Building my flightcase - Part 1

2006-12-08T23:30:00.000+01:00

All parts (I hope) to build my flightcase arrived yesterday; I collected them today and started building.

The parts:
One 1220x610x6mm piece of MDF, eight case corners, two detacheable hinges, one carrying handle (which turned out to be a bit larger than I expected), and two drawbolt catches. You can see four 2m aluminium corner and rim profiles in the back (the other 16 profiles are still in the packaging).
I also bought some new tools: a mitre box, a crosscut saw, a hacksaw, a roll of 100 grain sandpaper, a lacquer brush, and glossy black lacquer.

After the better part of a day's work, all sides were finished. It's been more than ten years since I did this kind of woodwork, so re-honing my skills took some time. Also, after some hours of industrious filing to get the pieces same-sized, it occurred to me that I should have used my electric sander instead, which I then immediately unearthed to finish off the rest.

Tomorrow I'll start on the corner profiles.

Flight case

2006-11-27T20:14:00.000+01:00

Some time ago, I decided that my PC case had become too full for extra disks (6 disks for a total capacity of 880GB); so I bought a SATA expansion card (which my motherboard didn't have natively, it being kinda old), an ICY BOX rack, and a 250GB SATA disk. All of this culminated in a future-proof concept: if ever I needed extra diskspace, I would only have to buy a new disk and swap it with the operating one.

Life goes on and disks get polluted with all kinds of stuff. Instead of cleaning things up, I just bought another SATA disk, this time one of the 320GB persuasion (I always by the cheapest one - in terms of dosh per GB). My earlier investment payed off, I had no extra disk in my case!
However, I now have one extra disk on my desk. Talking of progress! instead of one extra disk sitting comfy and well-protected within the confines of my case, producing only heat and noise, I have now ended up with one extra naked disk on my desk, waiting to catch all kinds of dust, bumps and electrostatic shocks. At least it doesn't produce heat.

After it lying there for some weeks, I finally decided that a solution should be sought. I needed some kind of housing to store this disk; and not only that, but the housing should be a bit future-proof as well because I can easily imagine myself buying yet another disk if the most recent one gets stuffed.
This decision being taken, the next question was what kind of storage? The idea was to have something in which I could not only store disks, but also carry them around in. Then an inspiration particle hit the right spot: why not use a flightcase?
Coincidentally, the city where I live is home to a company selling and renting all kinds of sound and lighting hardware. They also have a cases department, specializing in custom-builds.
Last week I contacted them with a design of my own; the reply came surprisingly quick and was somewhat disappointing: yes they do custom-builds, yes constructing a single case is no problem at all; the price? merely €314.60. Right, yes, well, I hadn't intended to spend that amount of money on a case. At that moment, I decided I could equally well build such a case myself, and that's what I'm going to do during the next few weekends.

Starting such a building adventure commences with budgetting and cost estimates. After carefully looking around here and here and here, I came to the conclusion that, besides parts, I needed some tools as well, which made that the total cost estimate now lies at €310.97. That's a whopping €3.63 cheaper than the custom-made thing! With as extra pros that I end up with a surplus of 35 metres of aluminium profiles, half a litre of paint and some tools for if I ever want to make another case.

To be continued.

First Post

2006-11-20T21:24:00.000+01:00

Yes indeed, as of a few moments ago, I have joined the worldwide community of countless suckers who think their babbling is read by anyone else than their mother and possibly some collegues.
"If you think of it that way," I hear you ask, "they why start a blog anyway?" Well, everyone is doing it, dontcherknow; besides, it might turn out to be fun.
On the other hand, it might turn out not to be, in which case I assure you this enterprise will be as quickly abandoned as it was started, if not quicker.

That's it for now, let's not overdo it first time off.